ناسا منشا لکه های درخشان زمین را رمزگشایی کرد

نگام، علم و تکنولوژی – مدت زیادی است که ظهور لکه های درخشان زمین تبدیل به معما شده است. اکنون دانشمندان موفق به رازگشایی از این پدیده شده‌اند.

حدود دو سال است که رصدخانه آب و هوایی اعماق فضا به نام DSCOVR شروع به کار کرده است. این ماهواره، در فاصله یک و نیم میلیون کیلومتری میان زمین و خورشید، شناور است. روی این رصدخانه، دوربینی تعبیه شده که تقریبا هر یک ساعت، تصویری رنگی از سطح زمین می‌گیرد. در برخی از این تصاویر، لکه های درخشان عجیبی ثبت شده بود. درخشش‌هایی که در مکان‌های مختلف زمین دیده می‌شدند. دانشمندان فکر می‌کنند که اکنون پاسخ معمای لکه های درخشان زمین را یافته‌اند.

احتمالات مختلفی برای توجیه این پدیده بیان شده بود: تششعات ناشی از آزمایشگاه‌های مخفی، تلالو طلا از میان شهرهای گم‌شده یا درخشش‌هایی از پدیده‌های عجیب آب و هوایی، هرکدام می‌توانستند داستان‌های جالبی را در پی داشته باشند. اما محققان ناسا به توضیح متفاوتی از منشا این لکه های درخشان زمین رسیده‌اند.

طی مدت یک سال از پرتاب ماهواره DSCOVR، تعداد ۸۶۶ مورد از این درخشش‌های عجیب در تصاویر ثبت شده بودند. مشخص شد که اینها کریستال‌های یخی هستند که احتمالا در ارتفاع‌هایی تا هشت کیلومتر از سطح زمین قرار گرفته‌اند.

در ابتدا تصور دانشمندان این بود که این لکه‌ها، از بارتاب نور خورشید از سطح حجم‌های عظیمی از آب اتفاق می‌افتد. اما بعدها، نورهایی از سطوح خشک زمین نیز مشاهده شد. نورهایی که عظمت آنها به حدی بود که با مقدار آب موجود در یک دریاچه نسبتا کوچک، توجیه‌پذیر نبود. حدس یعدی محققان، یخ بود.

 

برای آزمایش درستی این حدس، محققان به این نتیجه رسیدند که فقط در زمان‌های خاصی بایستی شاهد این درخشش‌ها باشند. یعنی درست در لحظه‌ای که نور بازتابیده از ذرات یخ، به صورتی کاملا مستقیم، به سوی ماهواره DSCOVR برخورد کند. با بررسی بیشتر مشخص شد که این مورد صحت دارد. پس این نورهای عجیب به وسیله پدیده خاصی تولید نشده‌اند و قطعا حاصل بازتاب نور خورشیدند.

مرحله بعد، بررسی دقیق‌تر زوایا بود. نتیجه تکمیلی این بود که این ذرات یخ بایستی به صورتی تقریبا افقی قرار گرفته باشند. چرا که تنها در این صورت است که می‌توان شاهد چنین لکه‌هایی بود.

اما این پایان تحقیق نبود و در ادامه دانشمندان به اندازه‌گیری ارتفاع این درخشش‌ها پرداختند. نرم‌افزارهای به کار رفته در دوربین ماهواره DSCOVR قادرند تا ارتفاع ابرها را اندازه بگیرند. در هرجایی که لکه‌های نورانی مشاهده شد، ابرهای سیروس نیز در آن محل وجود داشتند. ابرهایی که ارتفاعشان به ۵ تا ۸ کیلومتر می‌رسد.

با دیگران به اشتراک بگذارید: