فاطمعه راکعی: سیمین بهبهانی با تمام وجودش برای جامعه و زنان شعر می‌گفت

نگام، زنان – همزمان با روز درگذشت سیمین بهبهانی، سومین نشست از سلسله نشست‌های «صد سال ادبیات ایران» توسط گروه هنر و ادبیات انجمن اندیشه و قلم با همکاری پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی روز شنبه ۲۸مردادماه برگزار شد.

در این نشست فاطمعه راکعی، شاعر و منتقد نیز درباره سیمین بهبهانی گفت: سیمین بهبهانی شخصیتی داشت که با همه صداقت یک شاعر پر از شور و عشق، به انسان و جامعه نگاه می‌کرد. موضع‌گیری‌های بهبهانی درباره زنان و جامعه با تمام وجودش آمیخته بود. هیچ‌کدام از کارهایش پز سیاسی نبود.

وی ادامه داد: بهبهانی دردها را با تمام وجودش حس می‌کرد. و وقتی شعری برای یک رقاص، روسپی یا فقرا می‌گفت با آنها درگیری حسی پیدا می‌کرد.

راکعی درباره گرایش‌های فکری بهبهانی گفت: بهبهانی گرایش‌های دموکراسی‌خواه داشت. مثلا در شعر بهبهانی به نام «به تو چه» می‌بینیم که او درباره آزادی چه فکر می‌کند. تفکر او این این بود که هر فرد باید اجازه داشته باشد هر اندیشه‌، گرایش‌های و رفتاری که از دیگران سلب آزادی نمی‌کند، داشته باشد. اگر کسی جور دیگری فکر می‌کند، نباید در حقوق اجتماعی دیگران مداخله کنند.

وی همچنین اظهار داشت که عده‌ای بودند که اجازه نمی‌دادند بهبهانی حتی در جلسه‌های شعرخوانی حضور داشته باشد. راکعی خاطره‌ای از یک جلسه شعرخوانی تعریف کرد که وقتی سیمین بهبهانی به روی صحنه رفت چراغ‌ها را خاموش کردند و اجازه شعرخوانی به بهبهانی داده نشد.

راکعی این تصور که سیمین بهبهانی شاعری مخالف نظام بود را تکذیب کرد و گفت: بهبهانی شاعر زمانه خود و تحت تاثیر تحولات اجتماعی آن روزگار بود او زیباترین شعرها را برای جنگ، رزمندگان و مادران شهید گفت. شعرهایی که از شعرهای شاعران انقلاب هم زیباتر بودند؛ البته با نگاه ضد جنگ. با همه عواطفش درگیر شد با رزمندگان و مادرانی که بچه‌هاشان را در جنگ از دست دادند. شعری که برای فتح خرمشهر گفته بسیار شعر ماندنی و زیبایی است.

وی افزود: دفاع سیمین بهبهانی از زنان، جامعه و آزادی با وجودش گره خورده بود و به نظر من سیاسی نبوده‌اند. در آثار متاخر ایشان مقداری تم سیاسی را بیشتر می‌بینیم که دلیلش هم این بود که وقتی می‌دید در مقابلش موضع می‌گیرند مقداری رفتارش رادیکال شد.