از علی کریمی تا روزنامه‌نگاران زن: اعتراض‌های گسترده به طرح «صیانت» / طرح مجلس ایران برای محدود کردن دسترسی به رسانه‌های اجتماعی باعث اعتراض‌های گسترده در ایران شده است / در میان سازمان‌های جامعه مدنی در داخل کشور هم اعتراضات گسترده صورت گرفته است

پایگاه خبری / تحلیلی نگامسازمان‌های حقوق بشری، چهره‌های مشهور اجتماعی،‌ یک رئیس‌جمهور سابق، برخی نمایندگان و چهره‌های حکومتی و حتی قرارگاه سایبری عمار بر سر موضوعی، موضع مشترک گرفتند: مخالفت با طرح موسم به «صیانت از حریم خصوصی و ساماندهی پیام‌رسان‌ها» که در مجلس مورد تصویب اولیه قرار گرفته و اگر پیش برود دسترسی به رسانه‌های اجتماعی در ایران را به شدت محدود خواهد کرد.

محمود احمدی‌نژاد،‌ رئیس‌جمهور سابق ایران، گفت:‌ «متاسفانه عده‌ای امروز به دنبال محدود کردن اندک روزنه ارتباطی مردم در فضای مجازی هستند. من با بستن و محدود کردن فضای مجازی مخالفم و آن‌را بر خلاف اصول انسانی و منافی «حق دانستن» و «آزادی انسان‌ها» می‌دانم.»

محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام و فرمانده سابق سپاه پاسداران، در صفحه توئیتر خود نوشت: «مردم عزیز ایران حق دارند بپرسند در حالی که جامعه با انواع مشکلات و مصائب اقتصادی مواجه هست، تصویب طرح موسوم به صیانت از حقوق کاربران اینترنت، چه ضرورتی داشته است؟»

رضایی گفت چنین طرح‌هایی باید مورد «کارشناسی دقیق‌تر» قرار بگیرند و تصویب آن «چالشی جدی» برای دولت ابراهیم رئیسی ایجاد خواهد کرد.

قرارگاه سایبری عمار هم نیمه‌شب در کانال‌های خود در رسانه‌های اجتماعی هشدار داد که ««طرح صیانت از فضای مجازی لکه سیاه پاک نشدنی در کارنامه مجلس فعلی است. طرحی که می‌تواند مانند کشیدن ضامن یک نارنجک در دستان دولت سیزدهم عمل کند.»

در خود مجلس، چند نماینده علیه این طرح صحبت کردند حتی برخی نماینده‌های اصول‌گرا مثل حسن محمدیاری، نماینده‌ای از استان گیلان. معین‌الدین سعیدی، نماینده چابهار که خود را مستقل می داند، پس از تصویب این طرح گفت: «از محضر ملت بزرگ ایران عذرخواهی می‌کنم.» در مجلس این طرح ۱۱۲ رای آورد که یعنی به اکثریت در میان ۲۹۰ نماینده نرسیده اما چون تعداد بسیاری از نماینده‌ها رای ندادند تصویب شد.

در فضای مجازی هم طبیعتا اعتراض‌ها بسیار بود. احسان منصوری، کاربری مقیم لندن که از بسیاری سیاست‌های جمهوری اسلامی دفاع می‌کند و در انتخابات قبلی از حامیان عبدالناصر همتی بود، در توئیتر نوشت: «حتی مغول هم وقتی ایران را فتح کرد متمدن شد و دست به ساخت رصدخانه و پرورش هنر زد. شما چه جور جانورانی هستید که قدرت را با قلدری تصاحب کردید، حالا نشسته‌اید به ویران کردن این خانه؟ رفتارتان شبیه فاتحان نیست شبیه دزد سرگردنه است. در مهلت کوتاه به فکر غارت و آتش زدن شهر و فرار کردنید.»

حسین جنتی، غزل‌سرا، در توئیتر نوشت: «می‌بینمت ای سفله که ترسیده‌ای از ما» و با هشتگ به طرح صیانت اشاره کرد.

در میان چهره‌های اجتماعی محبوب شاهد واکنش علی کریمی، کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال ایران بودیم، که در صفحه شخصی‌اش نوشت: «واکسن، دارو، آب، برق، هوا، گرونی و….!!!‌ صیانت نمی‌خواد؟»

در میان منتقدین جمهوری اسلامی هم طبعا واکنش‌هایی را شاهد بودیم. علی حسین قاضی‌زاده فعال سیاسی مخالف جمهوری اسلامی نوشت «نام «نابود کردن اینترنت» را گذاشته‌اند «حمایت از حقوق کاربران.» تجاوز به واژه‌ها تخصص جمهوری اسلامی است.»

مهدی مهدوی آزاد تحلیلگر سیاسی نیز در توئیتی به موج سهمگین کرونا، بازداشت گسترده فعالین حقوق بشر، کمبود تخت‌های بیمارستانی و حملات نهادهای امنیتی به مردم اشاره کرد و نوشت: «آب و برق و اینترنت جیره‌بندی شده و شعار خیرات می‌کنند.»

در میان سازمان‌های تخصصی حقوق بشر هم مخالفت گسترده انجام شد.

سازمان گزارش‌گران بدون مرز در توئیتی به زبان فارسی گفت طرح صیانت «برگرفته از روش سانسور در چین» است و «هدف آن مسدودسازی کامل دسترسی به شبکه‌های اجتماعی و اینترنت جهانی است.» این سازمان گفت قانون صیانت را «تبعیض دیجیتال علیه حق دانستنِ مردم می‌داند و آن‌را محکوم می‌کند.»

سازمان «آرتیکل ۱۹»، مستقر در لندن، که در مورد آزادی بیان فعالیت می‌کند نیز در رشته توئیتی به زبان انگلیسی خبر از «نگرانی عمیق» خود نسبت به طرح صیانت داد. این سازمان گفت استفاده از کلمه «صیانت» در این‌جا «فریب‌کارانه» است چون این لایحه در واقع از مردم حفاظت و صیانت نمی‌کند و «آزادی‌های اینترنتی را سد می‌کند.» این سازمان در رشته توئیت خود به نقد مفصل قانون جدید نشست.

در میان سازمان‌های جامعه مدنی در داخل کشور هم اعتراضات گسترده صورت گرفته است. مثلا انجمن روزنامه‌نگاران زن ایران چند سوال از «مجلس انقلابی» مطرح کرد: آیا مجلس طرحی برای حمایت از کسب و کارهای اینترنتی که تعطیل می‌شوند دارند؟ پلاتفرم‌های جایگزین کدام است و آیا می‌تواند پاسخگوی نیازهای کسب و کار کاربران باشد؟ چهره بین‌المللی ایران چه خواهد بود و سال‌ها در قعر جدول‌های بین‌المللی بودن کافی نیست؟ چرا مجلس به جای «محدود کردن جریان آزاد ارتباطات و اطلاعات» به مشکلاتی مثل کرونا، بیکاری و محیط‌زیست رسیدگی نمی‌کند؟

و چندین سوال دیگر که حتما حرف دل خیلی از مردم هم هست و «مجلس انقلابی» برای آن پاسخی ندارد.