اصلاحات یا انتخابات؛ اصلاح طلبان حدود اختیارات خود را با حاکمیت مشخص کنند / یادداشت

✍️ سلمان موسوی

با نزدیک شدن به فصل انتخاباتِ ریاست جمهوری در ایران و تجربه‌ی سال‌های اخیر و صد البته بی‌انگیزگی و بی اعتمادی مردم و عدم رغبت برای پیگیری و چگونگی حضور اصلاح طلبان در انتخابات پیش روی، در این چند سطر به یکی از مهمترین موانع و مشکلات پیش روی جریان اصلاح طلبی در سه دهه اخیر که همواره مورد غفلت واقع شده می‌پردازیم.

تجربه‌ی فعالیت‌های اصلاح گرایانه‌ی اصلاح طلبان بعد از انقلاب ۵۷ در ساختار سیاسی ایران نشان می‌دهد که تمرکز و دغدغه‌ی بسیاری از تصمیم‌گیران و تصمیم سازانِ اصلاحات در ایران، به حضور در انتخابات و تایید صلاحیت کاندید مورد نظر از سوی حاکمیت و رفع موانع بر سر راه آزادی انتخابات بوده و می‌شود گفت حضور و پیروزی در انتخابات را اصلی‌ترین هدف در راه رسیدن به مطالبات سیاسی و فکری خود می‌دانند و این درحالی است که در دو دوره‌ی مهم از ۷۶ تا ۸۴ و از ۹۲ تا ۱۴۰۰ توانستند در راس قدرت اجرایی و حتی ضلع دیگر قدرت یعنی مجلس تکیه داده، اما کارنامه‌ی قابل قبولی را از خود برجای نگذارند و یا بهتر است بگویم از سوی جامعه نمره‌ی قبولی دریافت نکنند؛


به اعتقاد نگارنده آنچه اصلاح‌طلبان و تصمیم‌گیرانش می بایست با حاکمیت اسلامی در ایران به گفتگو و یا پیش شرط حضور در انتخابات، که بی‌شک مشروعیت و مقبولیتِ نظام را به تصویر می‌کشد، بنشینند نه موضوع انتخابات و تایید صلاحیت و آزادی انتخابات است ،” بلکه موانع و مشکلات بعد از انتخابات و حضور اصلاح طلبان در راس قوای مقننه و مجریه کشور است که این موانع همان قدرت ها و نهادهای متمرکز و موازی در حاکمیت ایران می باشد که در بسیاری از موارد به مراتب قدرتمندتر و مستقل تر از دولت و مجلس عمل می‌کنند، به نحوی که شاهد بودیم روسای جمهور پیشین در ایران، بارها از تمرکز و قدرتِ یکدست اسلحه، ثروت و رسانه در کشور به دست دولتِ موازی و نهادهای دیگر لب به اعتراض گشودند.


حال سخن اینجاست که اصلاح‌طلبان در فرصت باقی مانده به انتخابات برای تقویت سرمایه اجتماعی و بازتولید امید و اعتماد مردم، اگر صحبتی و یا دغدغه‌‌‌ای دارند، نه برای تایید کاندید و صرفاً شرکت در انتخابات، بلکه دفع و حتی کاهش موانع و عدم دخالت و سنگ اندازی‌های بعد از حضور آنان در قدرت حاکمیت می‌باشد به نحوی که بتوانند حدود اختیارات خود در مسائل بین المللی، اقتصادی و سیاسی ایران را مشخص کنند؛ در غیر این صورت هر کسی در هر انتخابات، ولو آزاد پیروز شود، همان روحانی و خاتمی گذشته که در سایه قدرت‌های برتر هستند خواهد بود…