“اگر رئیسی می‌تواند، بگذارید لبو را بپزد” !

پایگاه خبری / تحلیلی نگام – ✍️حسین فرزین

عمر ۸ ساله دولت روحانی روز گذشته به پایان رسید و طی مراسمی، رهبر جمهوری اسلامی سکان ریاست جمهوری را از وی گرفته و بدست ابراهیم رئیسی داد. بلافاصله ابراهیم رئیسی که تاکنون حجت الاسلام بود و ظاهرا مدارج مذهبی را کامل طی نکرده، در رسانه های حکومتی تبدیل شده به آیت الله!

ابراهیم رئیسی در سخنرانی مراسم تنفیذ خود که پس از قرائت پیام رهبر جمهوری اسلامی ایراد کرد، ابراز تاسف کرد که از بیم کرونا دست رهبر را نبوسیده است. این مشمئزترین بخش سخنرانی رئیسی بود. از پا بوسی رهبر توسط مصباح یزدی در قم، نوبت رسید به دستبوسی رئیسی در تهران.

تاریخ ثابت کرده که چاپلوسان خود مستبدانی اند که با چاپلوسی از قدرت، موقعیت خود را تا لحظه ای که زیر پای قدرت را جارو کنند حفظ می کنند. صد البته در طول تاریخ آنها که عاشق خویش اند و بر سکوی قدرت نشسته و این قدرت را ابدی میداند، قادر به درک و قبول این واقعیت تاریخی که بارها و بارها تکرار شده نیستند.

بهر روی آقای رئیسی از روز گذشته رسما کار خود را بعنوان رئیس جمهور آغاز کرد و در اولین اقدام نیز یک معاون اول برای خویش برگزیده و اعلام کرد که پیشتر رئیس ستاد اجرائی فرمان امام بوده و نامش “محمد مخبر” است.

نباید پیشداوری کرد و باید منتظر بود و دید ابراهیم رئیسی با بحرانی که سراپای ایران و نظام را گرفته چه می خواهد بکند.

او خود در سخنرانی مراسم تحلیفش عملا اعتراف کرد که جمهوری اسلامی پس از ۴۰ و اندی سال شعار، تا خرخره در منجلاب فساد و دزدی و سقوط اخلافی و … فرو رفته است. او اگر بتواند ایران را از این منجلاب بیرون بکشد باید گفت “گُردی” و اگر منجلاب و باتلاق کنونی او را هم به کام خود کشید باید گفت “پیش از آنکه لب مرگ را ببوسی مُردی”.

او در سخنرانی مراسم تحلیف خویش گفت: «پیام انتخابات ۲۸ خرداد عدالت خواهی بود، مبارزه با فساد بود، مبارزه با فقر بود، مبارزه با تبعیض بود، مبارزه علیه بیکاری بود، علیه بی مسکنی بود. علیه سقوط اعتماد مردم به حکومت بود، علیه تورم و گرانی بود، علیه بی ثباتی و بی امنیتی سرمایه گذاری بود، علیه مشکل آب و برق بود، علیه ناتوانی در مبارزه با کرونا بود، علیه تحریم ها بود و در یک جمله برای تحولی بود که اجتناب ناپذیر است.»

باتلاقی از این پر لجن تر؟

این گوی و این میدان. گر تو بهتر می زنی، حالا که ستاندی بزن. و بقول آذربایجانی های خودمان “بیله دیگ، بیله چغندر”

نه نظام و نه مردم را از این منجلابی که رئیسی خود در سخنرانی اش به آن اعتراف کرد، نمی توان با دستبوسی رهبر بیرون کشید! نگاه روحانی که در کنار رهبر زیر چشمی و بی اعتناء رئیسی را نگاه می کرد، نگاه عاقل اندر مدعی بود!