برآمدن اعتراضات کارگری ازشکستن زنجیره تولید

پایگاه خبری / تحلیلی نگام ، بحران ناکارآمدی کشور را با وضعیت اعتراضی روبرو کرده است.متعاقب ناکارآمدی ،عدم شفافیت در عملکرد هم رو به فزونی نهاده است و به رغم قانون دسترسی آزاد اطلاعات، تمام تارنماهای دولتی یا بروز رسانی نشده اند ویا اطلاعات عمومی خود در مورد فعالیت هایشان را حذف کرده اند.

جواد رحیم پور در ادامه نوشت :

کشور درشرایط تنزل کار کارشناسی و برنامه ریزی بویژه در بخش های مشاوره ای ویا خصوصی قرار گرفته است .ادامه این روند به بستر اطلاع رسانی غیر شفاف وداده های به شدت نا اطمینان و متغیر دامن زده است.

یکی از خروجی های مدیریت ناکارآمد حذف فعالان اقتصادی و اجتماعی از چرخه کار عمومی است. به عنوان نمونه از مجموع۴۴ هزار واحد فعال در شهرک ها ونواحی صنعتی کشور براساس گزارش وزیر صمت ،حدود۱۰ هزار معادل ۲۲ درصد واحد ها کاملا تعطیل شده اند وحدود ۱۴ هزار واحد نیز با ظرفیت کمتر از ۵۰ درصد کار می کنند ودر عمل نیمه فعال هستند. به عبارت بهتر بیش از پنجاه درصد واحد های فعال درشهرک ها ونواحی صنعتی در مسیر تولید قرار ندارند.

شرایط اعتراضی کارگران صنعتی نتیجه بحران عمیقی است که محیط کسب وکار ایران را فرا گرفته است وشوک های بیرونی نیز محیط سرمایه گذاری را به شدت تخریب و فاقد کارآمدی کرده است.

تا چندی پیش اعتراضات کارگری صنایع کوچک را درگیر می کرد، زیرا آسیب پذیری این واحدها بیشتر وشدیدتر از واحدهای بزرگ صنعتی است. اما با آمدن ترامپ وافزایش تحریم ها، ناکارآمدی های موجود هم افزایی پیدا کرد واکنون صنایع کلیدی ایران را درگیر اعتراض کرده است. اکنون واحد های پالایشگاهی،پتروشیمی به جمع کارگران معترض هپکو وتر اکتور سازی تبریز و… پیوسته اند. هفت تپه که از مدت ها قبل در وضعیت اعتراضی قرار دارد.

دربرابر وضعیت موجود، تقدم سیاست های ایدئولوژیک راهی به سوی عمق یابی بحران تولید و افزایش کانون های اعتراضی است.اعتراضات کنونی نشان دهنده شانه خالی کردن حاکمیت در برابر مدیریت منابع فیزیکی وانسانی کشور است.

آینده خطرناکی پیش روی منافع ملی ایران قرار گرفته است. نه تنها سرمایه گذاری های گذشته در مسیراتلاف ویا استهلاک قرار گرفته اند، بلکه زنجیره تولید داخلی بیش از گذشته در حال شکستن است. هر چند زنجیره تولید در کشور هیچگاه کامل نبود، اما بهر روی همین زنجیره ناقص در حال آسیب دیدن است.

ادامه این وضعیت در آینده نه چندان دوری بخش ساختمان را نیز درگیر خواهد کرد وعملا بازار کارصنعتی ایران از دست خواهد رفت.

دورنمای اطمینان بخشی برای بهبود محیط کسب وکار ایران قابل تصور نیست و تمام مولفه های شکل گیری بیکاری ساختاری در اقتصاد ایران وعدم قدرت بازتولید فعالیت وکار در حال آشکار شدن است. همچنان که برخی از استان های ایران سال هاست که توان اشتغال زایی خود را از دست داده اند و با بیکاری مزمن روبرو هستند.