تنها شانس مهار کرونا در مسئولیت پذیری اجتماعی است/زندگی با کرونا را بیاموزیم

پایگاه خبری / تحلیلی نگام ، بیش از شش ماه از زمان ورود ویروس کرونا به کشور می گذرد. در طول این مدت همواره نظرات متعددی پزشکی و غیرپزشکی در باره آن مطرح ‌شده و همواره حاشیه‌های فراوانی نیز در پی ‌داشته است.

به گزارش صبح تازه ، این ویروس پرحاشیه در روزهای آغازین و ایام نوروز باعث تعطیلی اداره‌ها و کسب‌وکارها و خانه‌نشینی مردم کشورمان شد. در آن زمان همه از ورود به فصل گرم، نابودی و ضعیف شدن ویروس می‌گفتند و آن را پایان کار کرونا می دانستند اما هرچه جلوتر رفتیم شرایط وخیم‌تر شد و برخلاف تصوراتمان در تابستان موج دوم ورود ویروس را نیز تجربه کردیم تا همه تئوری‌ها درباره این ویروس رنگ ببازند.

به گونه‌ای که نه‌تنها ویروس کرونا ضعیف‌تر نشد بلکه به گفته بسیار از متخصصین و پزشکان قوی‌تر و سرعت سرایتش هم بیشترشد. دیگر علاوه بر ریه به دیگر اعضای بدن نیز حمله می‌کرد. با ورود ویروس کرونا یاد گرفتیم که هر حرف غیرقابل‌قبول را نپذیریم و از گفته‌های واهی ، پوچ و امیدواری بیهوده و بدون تعقل بپرهیزیم. امروز بسیاری با مطرح‌شدن ساخت واکسن‌ در اقصی نقاط جهان به این می‌اندیشند که چند ماه آینده جهانی عاری از ویروس خواهیم داشت. امیدی که منطقی و معقول نیست. زیرا اگر واکسنی موفق هم وارد کشور شود تا زمانی که جامعه بزرگی مانند کشورمان را تحت پوشش قرار دهد بیش از یک سال زمان می‌برد.

از سوی دیگر با جهش‌های ژنتیکی این ویروس ممکن است کارآمد نباشد و مجبور شویم تا مرتب این واکسن را تمدید کنیم. از سوی دیگر انگلیس یکی از کشورهای پیشرو در امر ساخت واکسن، امید چندانی برای ارائه واکسن کارا تا پایان امسال ندارد. زیرا «کریس ویتی» روز یکشنبه ۲ شهریورماه در گفت‌وگو با شبکه اسکای نیوز اعلام کرد «نباید انتظار داشت امسال به واکسن کرونا دست پیدا کنیم» او که مشاور ارشد دولت این کشور در امور بهداشت و درمان به‌عنوان عالی‌ترین مقام انگلیس در حوزه بهداشت است هشدار می‌دهد که احتمال دستیابی به یک نمونه مؤثر و ایمن از این واکسن تا زمستان سال آینده بعید است. ازاین‌رو باید زندگی با کرونا را در ماه‌ها و شاید سال‌های پیش رو بیاموزیم.

برای فهم و نگاه درست رفتار با پاندمیک کرونا می‌توان به دیگر بیماری‌هایی مشابه که در جهان شیوع یافتند استناد کرد. آنفولانزای اسپانیایی شاید نزدیک‌ترین بیماری در وسعت و گستره کرونا در جهان باشد. آنفولانزای اسپانیایی که از سال ۱۹۱۸ تا سال ۱۹۲۰ میلادی ادامه داشت، ۵۰۰ میلیون نفر یعنی چیزی در حدود ۲۷ درصد جمعیت جهان را مبتلا کرد.

این بیماری حدود ۱۰۰ میلیون قربانی برجای گذاشت که بیشتر میان جمعیت بین ۲۰ تا ۴۰ سال بود و نرخ مرگ‌ومیر بالاتری نیز داشت. این مقایسه تاریخی جدای از آمار ابتلا و مرگ‌ومیر آن‌که شاید می توانست به دلیل کمبود تجهیزات پزشکی و یا عوام دیگری هم باشد اما از آن جهت که در یک خانواده با ویروس کرونا قرار دارد درس‌های بسیاری به ما می دهد.درس هایی که می تواند برای مردم و دولت‌مردان جهان و کشورما حائز اهمیت باشد. زیرا تکنیک‌ها مقابله و راه های مهار آن یکی است. قرنطینه، جداسازی، استفاده از ماسک‌های تنفسی و شستشوی مرتب دست‌ها، از روش‌های همیشگی برای جدا نگه‌داشتن افراد بیمار از سالم و به حداقل رساندن شانس انتقال بیماری هستند. مهار یک پاندمی با جبر، زور و تهدید و سیستم‌های نظارتی سنگین مانند کشورهایی چین و کره جنوبی و.. امکان پذیر نیست. چراکه دیدیم دولت‌مردان و مسئولین این کشورها هم از ورود موج دوم کرونا در کشورهایشان خبر دادند. تنها راه مقابله با این ویروس آگاهی بخشی و رفتار مسئولانه مردم و اقشار مختلف جامعه با آن است. اگر حس مسئولیت‌پذیری نسبت به جان خود و دیگران و لزوم قطع چرخه آلودگی کرونا نداشته باشیم این ویروس همچنان از کشته هایمان پشته می سازند.

زمانی که دنیا یک همه‌گیری را تجربه می‌کند تغییرات اساسی پیدا می‌کند بیاید ما هم در این تغییرات سهیم باشیم تا با کمترین آمار کشته‌ها در کشورمان سربلند از آن خارج شویم. راه مقابله با این بیماری نشستن در انتظار ورود دارو و واکسن در زمانی نامعلوم نیست. با فشار و تهدید و جریمه‌های توسط دولتمردان هم این ویروس از کوچه و محل و خانه هایمان نمی رود. راهکار آن تنها در پیشگیری از ابتلا است و این پیشگیری نیز چیزی جز استفاده از ماسک، فاصله‌گیری اجتماعی و رعایت نکات بهداشتی نیست. به این طریق زمان بیشتری در اختیار خود و دیگر عزیزانمان قرار می‌دهیم تا با کاهش آمار مبتلایان به کرونا شانس بیشتری در استفاده از خدمات بهداشتی و بیمارستانی داشته باشند. همچنین تا زمان دسترسی به واکسن می توانیم از جان خود، دوستان، خانواده و مردم کشورمان محافظت و آنان را از گزند این ویروس در امان بداریم.