جامعه دریده

پایگاه خبری / تحلیلی نگام _ جامعه امروز ما تحت علت تاثیر عواملی از قبیل تغییر ساختار خانواده، نظام آموزشی، رسانه ها و شبکه های اجتماعی جامعه ای به شدت در آستانه دگرگونی و گذار از رسومات و سنت های دیرپای خویش است. گذاری که به نظر شباهت‌چندانی به گذار جوامع دیگر ندارد و ببش از آنکه گذر از سنت به مدرن باشد گذر از “سنت” به بی هویتی یا سنت زدودگی است.

فرهاد قنبری در ادامه نوشت :

در جامعه امروز ما آن پرده حجب و حیای تاریخی، زیست جهان ایرانی فروریخته است و بخش بزرگی از جامعه به نام مدرن و امروزی بودن نه احترامی برای بزرگتر و ریش سفید قائل است و نه از نگاهی که برای “نیازردن مورچه” شعر می سرود، خبری هست و نه کسی دیگر بنی آدم را اعضای یک پیکر می داند.
در دهه های اخیر به واسطه دخالت برخی نهادهای رسمی در حوزه های خصوصی (تحمیل سبک جدیدی از اخلاقیات در قالب اخلاقیات دستوری) جامعه واکنش به شدت منفی نشان داده و باعث شده است بخشی از مردم [عموما نوجوانان و جوانان] هر رفتار خارج از عرف و هنجاری را به اسم فمنیسم و آوانگارد و مدرن بودن یا مبارزه با سیستم، بی هیچ شرم و خجالتی در فضای عمومی و مجازی انجام و تکرار نمایند.
حالا کافیست نگاهی به فضای مجازی و شبکه های پرکاربرد اجتماعی داشته باشیم و کامنت هایی که در صفحات پربازدید نوشته می شود را بنگریم.. در بسیاری از این کامنت ها عده ای به صورت کاملا آشکار و بی هیچ شرمی با نام و اسم و تصویر خود به فحاشی و رکیک گویی و تبلیغ تن فروشی و توهین و شوخی جنسی و امثالهم می پردازند. بسیاری از نوجوانان و جوانان فعال در شبکه های مجازی اگر به هر دلیلی با کسی مخالفت داشته باشند. قیافه و پوشش کسی نپسندند یا از یک تیم ورزشی، ورزشکار، بازیگر، خواننده یا عقیده و گرایش سیاسی فرد مشهوری خوششان نیاید با چنان حجمی از وقاحت و دریدگی رکیک ترین فحش ها و توهین را روانه او می کنند که روح آدمی را خدشه دار می کند.

وجه دیگر کنار رفتن پرده حجب و حیا و عفت کلام تاریخی زیست جهان ایرانی را روزانه در کوچه ها و خیابان ها و سرکلاس دانشگاه و مترو و مدرسه و.. می توان مشاهده کرد. نوجوانانی که در کوچه و مترو و اتوبوس و.. با قهقهه و خنده و به نام شوخی و بدون هیچ شرمی از رهگذران و مسافران، رکیک ترین واژه ها را نثار خانواده و پدر و مادر یکدیگر می نمایند یا دانش آموزانی که سر کلاس مدرسه با صدای بلند چنان زشت و رکیک با یکدیگر سخن می گویند که معلم و استاد را مجبور به تظاهر مداوم به نشنیدن می نمایند.

نمونه دیگر این بی عفتی در کلام رایج در جامعه را در نزاع و جر و بحث های رایج در کوچه و خیابان قابل مشاهده است. همان افرادی که شاید در داروخانه و فروشگاه برای خرید لوازم بهداشتی و مراقبتی جنسی از خجالت آب می شوند، به خاطر تحمل چند ثانیه بیشتر چراغ قرمز، دعوای فرزند با کودک همسایه، پارک خودرو همسایه در مقابل پارکینگ، برخورد آرام و شکستن چراغ و سپری و یا مشاهده راننده زنی که اجازه تخلف و سبقت بیجا به آنها نمی دهد، چشم ها را بسته و دهان را تا بناگوش باز می کنند و تمامی الفاظ زشت و رکیک و پلشتی درونشان را به بیرون پرتاب کرده و هیچ توجه و یا فهمی از اینکه اینجا مکانی عمومی است و ممکن است شنیدن این کلمات باعث آزار عده ای شود،[مطلقا] ندارند.

چهره دیگر جامعه بی شرم و حیا در مترو و بی آر تی و وسایل نقلیه عمومی قابل مشاهده است. در در و دیوار تمام وسایل نقلیه عمومی ذکر شده است که اولویت نشستن با افراد مسن و بیمار است. اما همینکه قطار وارد ایستگاه می شود همان نوجوان و جوان و میانسالی که در حال تمسخر و نقد مسئولان در فضای مجازی بود به هنگام سوار شدن چنان افراد مسن یا سالمند را به گوشه ای هل داده و خود را به صندلی می رساند و نگاه فاتحانه ای به خود می گیرد که انگار قلعه اسماعیلیان را فتح کرده است.

صورت دیگر بی شرمی عنان گسسته در رفتار با والدین و ریش سفید خانواده است. حالا دیگر به ندرت پدر و مادری جرات می کند به فرزند نوجوان خود بگوید که چرا لباسش بوی سیگار و علف و.. می دهد. یا فلان حرف ها را بر زبان اورده و فلان رفتار ناشایست را مرتکب می شود و یا تا ساعت سه صبح در فضای مجازی و تلگرام چه میکند و چرا درس و مشقش روز به روز ضعیف تر می شود..

امروزه تحت تاثیر عواملی مانند رسانه ها، فضای مجازی، تغییر سبک زندگی، دخالت نهادهای دولتی و مسئول در حوزه خصوصی افراد و.. باعث شده است با زیست جهان جدیدی مواجه باشیم که وجه غالب آن رکیک گویی، وقاحت و دریدگی است.