دولت جوان حزب اللهی یعنی سیطره کامل نظامیان بر ایران

✍️ مجتبی نجفی

قرار بود احمدی نژاد هشت سال رویایی برای رهبری نظام رقم بزند تا خیالش را از نفوذ اصلاح طلبان در ساختار قدرت راحت کند. قدرت یکدست و جامعه یکدست رویای رهبری است برای همین هست همیشه بر دولت انقلابی و جوان تاکید میکند درست مانند سخنان یکشنبه که خواستار شکل گیری دولتی حزب اللهی و جوان شده. این توییت ورود زودهنگام رهبری به انتخابات ریاست جمهوری سال بعد و اعلام اینکه اصلاح طلبان را راهی به این بازی نیست. هنوز مشخص نیست آن انقلابی جوان مطلوب رهبر جمهوری اسلامی کیست ؟ فتاح است یا بذرپاش یا دیگری ؟ در صورت مساله فرق چندانی نمیکند چرا که تصمیم رهبری نظام گرفته شده : دولت هم باید به دست نظامی های کت و شلواری سپرده شود همچنانکه مجلس آتی را در دست گرفته اند‌.

آقای خامنه ای کشور را به سمت رخدادهای هولناکی هل میدهد‌. جامعه یکدست که نمادش بسیجی حزب اللهی در ساختار دین حکومتی است امکان تحقق ندارد چرا که عرصه عمومی ایران موزائیکی و متنوع است و بحران فعلی در عدم شناسایی این تنوع است. سرکوب و حاکم کردن نظامیان تنها پاک کردن موقت صورت مساله است.

رهبری نظام یکبار دیگر در طول این هفته فرمان عدم مماشات داده: اولی علیه تحقیر کنندگان محجبه ها و دومی در سخنرانی مجازی دیروز علیه مطالبه گرانی بود که به کلیت ساختار نظام اعتراض دارند. گفته است نگذارید این اعتراض، اعتراض به نظام اسلامی تلقی شود‌ یعنی هر کس درباره اصل صد و ده و اختیارات فوق العاده رهبری، دخالت نظامیان، سیطره بنیادها و نهادهای غیر دموکراتیک پرسش کرد باید سرکوب شود.

این کمربندبستن چه بسا با مساله جانشینی و حرکت پرسرعت به سمت نظامی شدن کشور مرتبط باشد. آنچه که از مواضع رهبری در چند وقت اخیر استنباط میشود تصمیمی قاطع برای کنترل مطالبات و اعتراضها و یکدست کردن ساخت قدرت و جامعه است.این اراده در سایه شکست تجربه دولت اعتدال و مجلس امید تقویت شده همچنانکه برآمدن آن دولت انقلابی هشتاد و چهار بی ارتباط با شکست های پی در پی اصلاح طلبان و یاس و انفعال جامعه نبود.

اما این بازی، جامعه مدنی را که فراتر از تقابل اصلاح طلبی و محافظه کاری در ساختار قدرت است بیش از پیش در برابر حاکمیت قرار میدهد.ما در دورانی با سرعت شدید تحولاتی پی در پی مواجهیم و رویای یکدست سازی جامعه ایران خوابی است که تعبیر ندارد.

تغییر در ایران اجتناب ناپذیر است اما درد تغییر با این روند بسیار گران خواهد بود‌.این درسی است که حاکمیت فعلی ناتوان از گرفتنش هست و تبعات آن متوجه کلیت ایران است .ایران نه کره شمالی خواهد شد نه چین. اینرا محافظه کاران تندرو نمی فهمند