سایه شوم تورم ونزوئلایی بر سر اقتصاد ایران

✍️مسعود دانشمند

پیش‌بینی من این است با تداوم این مسیر، شاید در پایان سال نسبت به سال گذشته نرخ تورم ۲۰ درصد بیشتر شود. سال گذشته میزان تورم ۴۰ درصد بود و تا پایان سال می‌تواند به ۶۰ درصد برسد که رقم بسیار زیادی است.

در مورد روند افزایش نرخ تورم و کاهش ارزش پول ملی، تا زمانی که ما نتوانیم تولید را رونق دهیم؛ بیکاری، تورم و کاهش ارزش پول ملی وجود دارد. اگر تولید توسعه بیابد طبیعی است که اشتغال هم توسعه پیدا کند. واحد تولیدی که الان نیمه تعطیل است نیروی انسانی می‌گیرد و اشتغال در کشور توسعه پیدا می‌کند. با توسعه اشتغال دیگر دولت نیازی ندارد که پول بدون پشتوانه چاپ کند چراکه چرخش پول درآمد دولت را تامین می‌کند. در این صورت و عدم افزایش نقدینگی تورم کاهش می‌یابد، با کاهش تورم نیز پول ملی هم بتدریج ارزش خود را پیدا می‌کند.

تولید باید هم برای داخل و هم برای صادرات باشد، برای تولید نیاز به واردات نیز داریم. برای توسعه صادرات و واردات که پیش‌نیاز تولید است باید نظام بانکی ما اصلاح شود. برای این کار هم باید مشکلات FATF و سوئیفت خود را حل کنیم. با حل این مشکل دست کم می‌توانیم ارز حاصل از صادرات نفت، گاز، پتروشیمی و… را به کشور بازگردانده و آن را در خدمت چرخه تولید قرار دهیم.

الان در کشور تولید و به تبع آن اشتغال کاهش یافته، دولت به علت نبود چرخش مالی ناچار به چاپ پول و افزایش نقدینگی است. افزایش پایه پولی نیز منجر به تورم می‌شود. کلید حل همه این مشکلات رونق تولید است. رونق تولید نیز اتفاق نمی‌افتد مگر اینکه مشکل FATF و سوئیفت را حل کرده و ارتباط تجاری خود را با دیگر کشورها برقرار کنیم.

اگر اقتصاد ایران همین مسیر را پیش بگیرد، وضعیت اقتصاد کشور ونزوئلایی می‌شود. اقتصاد ونزوئلا یک اقتصاد کاملا ورشکسته است. اگر ما نتوانیم مشکلات خود در این زمینه‌ها را حل کنیم همان مسیر ونزوئلا را طی می‌کنیم و کاهش ارزش پول ملی، تورم، بیکاری و… بیشتر از الان می‌شود.

تورم به همین شکل زیاد خواهد شد، اگر الان ۴۰ درصد است احتمالا تا پایان سال به ۵۵ درصد برسد. رقم ۵۵ یا ۶۰ درصد برای تورم بسیار زیاد است. تورم در کشورهای دیگر عموما تک رقمی است. تورم ۵۵ درصدی به این معنا است که برای مقدار مشخصی از کالا باید ۵۵ درصد بیشتر پول پرداخت کرد، برای پرداخت این پول هم باید دستمزد افزایش یابد، ظرفیت اقتصادی نیز به مقداری نیست که دستمزدها به این مقدار افزایش پیدا کنند. این موضوع یعنی مردم فقیرتر می‌شوند و سفره‌هایشان کوچکتر و شاید بتوان گفت دیگر سفره‌ای وجود نخواهد داشت.