سریال «گاندو» و اقتدار و تدبیر امنیتی و قضایی / یادداشت

✍️رشید حمیدزاده

درباره سریال گاندو، پشت پرده آن و واقعیت آنچه که ادعا می‌کند سوال بسیار است. اما در این مجال فقط به استناد یک جمله از تهیه کننده این سریال چند سوال پیش پا افتاده را مطرح می‌کنیم. مجتبی امینی؛ تهیه‌کننده سریال گاندو در پاسخ به انتقادات دولتی‌ها گفته است: «در گاندو اگر همه واقعیت پرونده‌ها را به تصویر می‌کشیدیم، بسیاری از آقایان حتی جرات سربلند کردن هم نداشتند.»

سوال بسیار ساده و پیش پا افتاده این است که اگر ادعای آقای تهیه کننده صحت دارد، دستگاه‌های امنیتی کجای کار در این کشور هستند؟ در واقع اولویت استفاده از پرونده‌ها و اطلاعات مکشوفه توسط این نهادها کجاست؟ آیا این اطلاعات کشف می‌شوند که بر اساسا آنها سریال ساخته شود یا اینکه کشف می‌شوند تا بر اساس آن اقدام امنیتی صورت بگیرد و امنیت عمومی حفظ گردد؟ اگر اولویت حفظ امنیت عمومی است پس چطور افراد مورد اتهام همچنان بر سر کار خود هستند و کشور را اداره می‌کنند و تلویزیون هم به این راحتی علیه آنها فیلم می‌سازد و مدعی مستند بودن آن است؟ حضور این افراد بر سر کار اساسا و به اعتبار قانون، به معنای داشتن صلاحیت امنیتی است. اگر اطلاعات سریال درست است چرا پیش از آن از این افراد سلب صلاحیت نشده و اگر دروغ می‌گوید چرا اساسا چنین سریالی با این حجم وسیع از ادعاهای امنیتی در مورد بالاترین مقامات و مهمترین نهادهای کشور ساخته شده؟

واقعیت این است که با این روش سریال سازی، اقتدار و تدبیر نهادهای امنیتی بیش از هر جای دیگری زیر سوال می‌رود. چرا که این سوال جدی است که اگر این سریال راست می‌گوید، دلیل جولان دادن این همه «نفوذی» در بالاترین سطح کشور با وجود این دستگاه‌های امنیتی چیست و اگر دروغ می‌گوید چطور زمینه ساخت اثری که این حجم از بی اعتمادی و سست بودن نهادهای کشور را به جامعه تلقین می‌کند، فراهم شده؟ آیا این خود یک «نفوذ» نیست؟

در این زمینه البته سوالاتی هم از دستگاه‌ قضایی مطرح است؛ اگر حرف سریال صحیح است چرا دادستان محترم علیه مقاماتی که زمینه‌ساز ورود این حجم از افراد «نفوذی» به مراتب عالی کشور شده‌اند اعلام جرم نمی‌کند و اگر دروغ است چرا در مقابل سریالی که این حجم وسیع از دو قطبی‌سازی، اعتمادزدایی، شایعه‌پراکنی، اتهام‌زنی و … را انجام می‌دهد اقدامی صورت نمی‌گیرد؟ مگر نه این است که بارها دیده‌ایم مقامات قضایی در بالاترین سطح در برابر برخی تئاترها یا برنامه‌های فرهنگی با مخاطبینی به مراتب محدودتر و انگشت‌شمار تر وارد عرصه شده‌اند؟