سیدعلی و راه‌های نرفته‌اش!

بابک داد

سفر شینزو آبه به تهران، هوشمندی روحانی را می‌طلبد! اگر می‌خواهد بازنده‌ی این سفر نباشد!
🔹دونالد ترامپ، با همان اختیاراتی که یک وقتی به چین داد تا کره شمالی را بر سر میز مذاکره بیاورد، حالا شینزو آبه نخست‌وزیر ژاپن را راهی کرده تا تهران را به مذاکره با آمریکا ترغیب کند. می‌پرسند: آیا می‌شود؟ آری! اگر روحانی باهوش باشد!
🔹کلاف پیچیده‌ی ایران و آمریکا تنها در صورتی از بن‌بست فعلی خارج می‌شود که روحانی در دیدار با نخست‌وزیر ژاپن با صراحت بگوید: «فصل‌الخطاب ما رهبر است»!
🔹اگر شینزو آبه فقط با شخص رهبر دیدار و گفتگو کند، به نتیجه می‌رسد یا نمی‌رسد! روحانی باید بگوید «حرف آخر با رهبر است!» تا به این دوگانگی «دولت ٫ حکومت» خاتمه دهد. وگرنه باز هم مثل برجام، «مواهب وخوبی های» اتفاقات بعدی نصیب اقای خامنه‌ای خواهد شد و «مصیبت‌ها» بر سر روحانی و دولتش خراب می‌شوند. اگر روحانی بخواهد چنان تقسیم‌بندی ناعادلانه‌ای تکرار نشود، باید در کنفرانس خبری پس از ملاقات با آقای آبه هم به رسانه‌های جهان، همین را بگوید: فصل‌الخطاب ما رهبر است!
🔹درست این بود که در این مورد بسیار مهم و ملی، بر اساس اصل ۵۹ قانون اساسی از مردم همه‌پرسی می‌شد. این پیشنهاد را پارسال کردیم اما رهبر اجازه نداد ایده‌ی رفراندوم در موارد ساده‌تر هم مطرح شود!
🔹لذا حالا که مردم از نظر دادن برکنار شده‌اند، خوب است روحانی هم به عنوان رئیس جمهور «قیمت سکوت» را بداند و درک کند که «رهبر به نظر رئیس‌جمهور و ملت ایران اعتنایی ندارد!»
سکوت روحانی با تاکتیک «فصل‌الخطاب ما رهبر است!»، به شفافیت موضع حاکمیت ایران منتهی می‌شود و همه را از این بلاتکلیفی مرگبار نجات خواهد داد.
🔹همچنین آقای خامنه‌ای نمی‌تواند بازی «مجامله، مداهنه و گیج‌گویی» را که همواره با مردم ایران می‌کند، با نخست‌وزیر ژاپن هم تکرار کند. در دیدار با شینزو آبه، رهبر باید صریح سخن بگوید: «مذاکره نمی کنیم ،جنگ هم نمیشود» و مسئولیت هر پاسخی که به ژاپن می‌دهد، مستقیماً بر عهده‌ی خود اوست!
🔹اگر روحانی بگذارد آن «فصل‌الخطاب» برای یک بار، خودش مسئولانه مذاکره کند و مسئولانه حرف بزند، به سود ملت خواهد بود. روحانی باید به یک «دیدار تشریفاتی» با آبه قناعت کند و خودش را قاطی تصمیماتی نکند که توانایی «اجرا و ضمانت» آنها را ندارد!
🔹یکبار برای همیشه باید بگذارند «سیدعلی، راههای نرفته‌اش را با کفش‌های خودش برود»! و مردم هم مسئولیت او در «مذاکره یا جنگ» را بشناسند. این، تاریخی خواهد شد!