علوی‌تبار: حکومت نیازی به آشتی‌ ملی نمی‌بیند/ انتخابات مجلس یازدهم حکایت از طرح‌هایی برای یکدست کردن حکومت دارد

پایگاه خبری / تحلیلی نگام ، علیرضا علوی تبار معتقد است : اصلاح‌طلبان موضوع بی‌مهری و ستم بوده‌اند. وقتی کیفرخواست دادستان را علیه گروهی از رسانه‌های عمومی پخش می‌کنیم ولی دفاع آنها را غیرعلنی می‌کنیم، جز ستم آشکار چه نامی می‌توان به این کار داد؟ ترمیم زخم‌ها البته دشوار است اما اصلاح‌طلبان هم اگر زمانی بحث آشتی ملی جدی شد، باید لوازم آن را بپذیرند.

علیرضا علوی‌تبار، فعال و تحلیلگر سیاسی اصلاح‌طلب است به پرسش‌هایی درباره یا به بهانه آنچه خاتمی گفت به اعتماد می گوید:

به‌طور معمول «دردهای مشترک» میزان همبستگی اجتماعی را افزایش می‌دهد. در مورد همه‌گیری کرونا، ناتوانی روش‌های فردی برای مقابله با بیماری نیز نوعی توجه به همراهی جمعی برای حل مشکلات را افزایش داده است. نزدیک شدن «مرگ» معمولا به کاهش خودخواهی و خودمحوری منجر می‌شود.

مرگ‌اندیشی به نوعی بیهودگی تلاش‌های مداوم برای بالاتر رفتن از پلکان دنیا را نیز به ما نشان می‌دهد؛ امری که خود می‌تواند به تقویت همبستگی اجتماعی و همدلی و همدردی بینجامد. اینکه بپذیریم به دیگران برای حل مشکل نیاز داریم، یکی از پیامدهای همه‌گیری بیماری کووید ۱۹ بود. در مجموع حداقل در کوتاه‌مدت می‌توان این اثر را دید.

درست است که ما خوشبختانه در سال‌های اخیر جنگ داخلی نداشته‌ایم، اما مجموعه‌ای از وقایع پیش‌آمده که آنها هم تلخ و موجب افتراق و جدایی است. محروم کردن بخشی از جامعه از حق شرکت در رقابت‌های سیاسی، تهمت زدن و پرونده‌سازی، دستگیری و زندان‌های طولانی، بر هم زدن تجمعات به‌گونه‌ای سازمان ‌یافته و وارد کردن آسیب جسمانی به شرکت‌کنندگان، توهین و تحقیر مداوم از رسانه‌های متعلق به همگان، اخراج و ممانعت از گرفتن سمت‌های درون بخش عمومی و… آن‌قدر تلخ و آزاردهنده هستند که برای فراموش کردن آنها و از میان بردن تبعات عینی و ذهنی‌شان نیازمند آشتی ملی باشیم.

قاعدتا آنچه اتفاق افتاده «مهرورزی» نبوده است! بنابراین اصطلاح آشتی ملی به‌جا و مناسب است.

اصلاح‌طلبان موضوع بی‌مهری و ستم بوده‌اند. وقتی کیفرخواست دادستان را علیه گروهی از رسانه‌های عمومی پخش می‌کنیم ولی دفاع آنها را غیرعلنی می‌کنیم، جز ستم آشکار چه نامی می‌توان به این کار داد؟ ترمیم زخم‌ها البته دشوار است اما اصلاح‌طلبان هم اگر زمانی بحث آشتی ملی جدی شد، باید لوازم آن را بپذیرند.

در مسائل شخصی و ستم‌هایی که فردی بوده‌اند باید «ببخشیم و فراموش کنیم»، اما در ستم‌های جمعی باید «ببخشیم ولی فراموش نکنیم.» البته آشتی ملی باید همه اقشار و جریان‌هایی را که طی سال‌های گذشته آسیب دیده‌اند در بر بگیرد نه فقط اصلاح‌طلبان را. اگر زمانی آشتی ملی جدی شد، باید زبان تفاهم را گشود و از تحقیر طرف مقابل خودداری کرد و بدون خجالت با آنها وارد گفت‌وگو شد. در شرایط حرکت به سمت آشتی ملی، اصلاح‌طلبان باید خود را برای سازش و درک متقابل و حتی فداکاری فردی و گروهی در جهت تامین منافع ملی آماده کنند.