غدیر، محبت، هدایت

✍️ محمدکاظم تقوی

عشق و محبّت اکسیر بی همتایی است که جان و جهان انسانی را دگرگون میسازد و به حرکت در می آورد، و از آنجایی که «دین چیزی غیر از حُبّ و عشق نمیباشد» (کافی، ج ۸، ص ۸۰)، خداوند متعال هرگونه اکراه و اجباری را در اصل دین، منع کرده است.

«لا إکراه فی الدین قد تبیّن الرّشد من الغیّ»(بقره: ۲۵۶) زیرا خوب و بد، هدایت و ضلالت و زشت و زیبا، روشن است و انسان با فطرت و سرشت خویش و نیز با نیروی خرد و عقل میتواند آن را درک کند و دریابد.

پس پایه و اساس و بنیان اسلام به عنوان آخرین و کاملترین دین الهی برای انسان، بر عشق، محبت، اختیار و آزادی نهاده شده است و این حقیقت در مکتب اهل بیت(ع) و تبیین و تفسیر ائمه هدی(ع) از معارف و احکام اسلام به بهترین وجه وجود دارد.

و چون چنین است مذهب و مکتب ائمه معصومین(ع) مذهب محبّت و عشق شده است و به دستور خداوند و اعلان پیامبر(ص) محبت عترت طاهره(ع) اجر و پاداش رسالت رسول خاتم(ص) قرار داده شده است «قل لا أسئلکم علیه أجراً إلّا المودّه فی القربی» (شورا، ۲۳).

البته خداوند یادآور میشود که «قل ماسألتکم من أجر فهو لکم»(سباء، ۴۷) یعنی این عشق و علاقه برای پیروان عاشق و به نفع آنها میباشد.

و همین چراغ عشق و محبت به اوصیاء پیامبر، خود راه نجات و سعادتی است که با هدایت آنها حاصل میگردد: «قل ما أسألکم علیه من أجر إلّا من شاء أن یتّخذ إلی ربّه سبیلاً»(فرقان، ۷۵).

تأکید پیامبر اکرم(ص) درباره اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و پذیرش امامت و پیشوایی آنان و دوست داشتن و عشق ورزیدن به آن امامان نور، برای این هدف میباشد که محبان و پیروان اهل بیت(ع) از ضلالت و گمراهی رسته و به «هدایت» رسند؛ هدایتی که ثمره آن سعادت و خوشبختی حقیقی میباشد.