فخرالتاج فخرعظمی ارغون، روزنامه‌نگار و شاعر صاحب‌نام و مادر سیمین بهبهانی

پایگاه خبری / تحلیلی نگام _فخرالتاج فخرعظمی ارغون در سال ۱۲۷۷ در شهر تهران زاده شد و در خانواده توانگر و نجیب‌زاده‌ای رشد کرد. تحصیلات مقدماتی را در مکتب گذراند و سپس در فقه، فلسفه، اصول، ادبیات، زبان عربی، هیأت، نجوم آموزش دید.

آموزگار سرخانه فرانسوی‌اش از مهاجران سوئیسی بود که به همه خانواده فرانسوی می‌آموخت. بعدها به مدرسه فرانسوی ژاندارک رفت اما دیپلم را از مدرسه آمریکایی‌ها گرفت.

تار را نخست از زنی به نام مشتاق آموخت و سپس: «عبدالله خان دودانگه در اتاقی دیگر می‌نشست و می‌خواند و من در اتاق خودم با تار این گوشه‌ها را تمرین می‌کردم. هرگز با استاد روبرو نشدم و این رسم آن زمان بود.»

۱۹ سالگی عبدالله دوامی، استاد بنام، برای یکی از سروده‌هایش آهنگ ساخت:

«زلف پر خم و چین را، بر رخ از چه افکندی؟
جمع یک جهان دل را، از چه رو پراکندی؟
با تبسم شیرین، با لبان چون یاقوت
رونق شکر بردی، شور دل برافکندی.»

او خواستگاری احمدشاه قاجار را رد کرد و پس از این رویداد به فخرعظمی مشهور شد.

۲۶ سالگی غزل تندروانه‌ای برای سرپرست روزنامه اقدام عباس خلیلی فرستاد و آن آشنایی به ازدواج انجامید:

«مُلک را از خون خائن لاله‌گون باید نمود
جاری از هر سوی کشور جوی خون باید نمود
فخریا اصلاح این ویرانه را جز خون مدان

کار را اصلاح یا سیلاب خون باید نمود.»
سراینده بنام سیمین بهبهانی حاصل آن پیوند زودگذر بود.

۳۰ سالگی با همکاری چند بانوی روشنفکر دیگر “انجمن نسوان وطن‌خواه” را گشود که در زمینه سوادآموزی، آموزش زبان عربی و فرانسه، یادگیری آشپزی، نقاشی و خیاطی فعالیت داشت.

۳۸ سالگی هفته‌نامه “نامه بانوان” را گشود و سرپرستی آن را بر عهده گرفت.
از نخستین زنانی است که برای مدتی معاونت آموزش زنان در وزارت فرهنگ و معارف وقت را پذیرفت.

۴۷ سالگی رهبری زنان حزب دموکرات ایران را بر عهده گرفت.

از فخرعظمی حدود ۱۵۰ غزل، قصیده، رباعی و ترجیع‌بند به جا مانده است. افزون بر این او بیش از ۳۰ سال در زمینه آموزش زبان‌های فرانسه و انگلیسی در ایران تلاش کرد.

فخرعظمی ارغون در۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۴۵ در ۶۸ سالگی در واشینگتن درگذشت.