قربانی گرانی بنزین یا خودکامگی

پایگاه خبری / تحلیلی نگام _ ۲۵ آبان ۱۳۹۸: یک سال پیش در چنین روزی پویا بختیاری در مهرشهر کرج کشته شد. در روز آخر زندگی‌اش گفت: “من هم پسر کسی هستم، آمدم اینجا جان خودم را به خطر انداختم”.

پویا بختیاری در سال ۱۳۷۱ در تهران زاده شد.

مادرش آموزگار بود و پدرش پنج سال در جنگ ایران و عراق حضور داشت و از جمله در یکی از ادارات وابسته به سپاه پاسداران کار می‌کرد ولی هر دو پس از قربانی شدن فرزندشان از فرط اندوه از کار کنار کشیدند و به صف مخالفان نظام پیوستند.

او پس از گذراندن دبیرستان در رشته مهندسی برق تحصیل کرد و در کارگاه تعمیر ابزارهای الکتریکی پدرش به کار مشغول شد. اما چنان از اوضاع اجتماعی کشور به ستوه آمده بود که در آستانه مهاجرت به کانادا بود.

پس از افزایش بهای بنزین در آبان سال ۱۳۹۸ او هم به همراه هزاران معترض دیگر به تظاهرات پرداخت و از تظاهرات مردم که رفته‌رفته از اعتراض به افزایش بهای بنزین به خواسته‌های سیاسی کشید، عکس و فیلم گرفت که پس از کشته شدنش از تلفن همراهش برداشته و پخش شد و او را نماد اعتراض آبان ۹۸ ساخت:

“دم همه مردم گرم، مردم این فرصت رو از دست ندین یکبار برای همیشه این رژیم تبهکار و فاسد رو که چهل ساله مردم کشور عزیز ایران رو بدبخت کرده از بین ببریم. من هم پسر کسی هستم، آمدم اینجا جان خودم را به خطر انداختم، مادرها، پدرها شما هم بگویید بچه‌هایتان بیایند بیرون”.

پدر او فراخوانی برای برگزاری یادبود کشته‌شدگان ۲۵ آبان در “آرامستان سکینه” کرج داد که با استقبال بسیار روبرو شد و با این که او را در یک بازجویی سه‌ساعته در اداره اطلاعات از این کار بر حذر داشتند، مراسم را انجام داد.

در تظاهرات آبان ۹۸ صدها تن قربانی شدند که تنها چند تن از آنها بخت آن را داشتند که دستکم کار و نامشان رسانه‌ای شود.

برای نمونه فرزاد انصاری‌فر کارگر سرامیک‌سازی که پدرش از مجروحان جنگ ایران و عراق است، در بهبهان برای ردیابی برادر کوچکترش به خیابان رفت و در صد متری خانه‌اش کشته شد.

پویا بختیاری در ۲۷ سالگی در زادگاهش کشته شد.