مجمع‌الجزایر اقتصاد در دولت چنددست

✍️نصرت الله محمودزاده

انقلابی‌های متعهد و جهادی بدون منت‌کشی از متخصصین می‌تازند.

چمران‌ می‌گفت:« مدیر متعهد هرگز در حوزه‌ای که تخصص ندارد، مسئولیت قبول نمی‌کند. اگر هم پذیرفت، بدانید که او متعهد نیست.»

چقدر خدا چمران‌ها را دوست داشت که گذرشان به شورای نگهبان نیافتاد( می‌دانستید رجایی و چمران هردو از نهضت آزادی بودند؟)

انگار قرار است رئیسی سه شیفت به مناطق محروم برود تا به قول حداد عادل منش شهید رجایی را زنده کند.

خبرنگارهای رسانه ملی هم خودجوش این سفرهای سرزده را پوشش داده و به محرومین می‌گویند که جلوی دوربین چه بگویند و چه نگویند.

تیم اقتصادی دولت اما چند شعبه دارد. ترکیب مخبر- احمدی‌نژاد( دو رئیس جمهور پنهان) حکایتی دارد و انگار این سفرهای رئیسی بوی نخودسیاه می‌دهد تا این مخ‌های اقتصادی(از مخبر برکت بگیر تا رستم نفتی برو) دور از او، اقتصاد بدون دخالت مردم‌ را پیاده کنند.

تجربه؟ دستاوردهای اقتصادی استالین و مائو مثل پشکل ریخته.

کاری هم به وزارتخانه‌های هزینه‌بری چون آموزش و پرورش، علوم، ارشاد و … ندارند و چشمشان کور با پایین آوردن حقوق معلمان هزینه ستادی خود را تأمین کنند. تربیت این همه نخبه برای دانشگاهای آمریکا یعنی چی؟ مغز خر که نخوردیم.

پول تو نفت و گاز، معدن، واردات با دورزدن تحریم، واکسن برکت، دلار و پول‌شویی است.

واقعا که«علی برکت‌الله.»

روحانی، خدا خیرت بدهد که به خاطر صندلی مجمع تشخیص روز مبادایت، چه مصلحت‌هایی را از مردم پنهان کردی. دیدی که دبیر این مجمع پس از ۲۵ سال تلاش برای رسیدن به پاستور، به معاونت اقتصادی ریاست جمهوری رضایت داد تا طبق استراتژی خود ماهی ۴۷۰ هزار تومان به یارانه‌بگیرها و تمام خانم‌های خانه‌دار بدهد. اینطوری مزاهم تیم اقتصادی اصلی هم نیست و با گروگان‌گیری آمریکایی‌ها و دریافت یک میلیارد دلار در ازای آزادی هریک، بودجه طرح‌های خود را تأمین خواهد کرد.

عیسی به دین خود، موسی به دین خود.

تا رئیسی از مناطق محروم برگردد، چه اقتصادی در آینده خواهیم داشت.