نامه سرگشاده محمد حبیبی و فرهاد میثمی زندانیان سیاسی محبوس در زندان اوین

پایگاه خبری / تحلیلی نگام“فرهاد میثمی” و فعال مدنی و “محمد حبیبی” معلم و فعال صنفی فرهنگیان محبوس در زندان اوین, با انتشار نامه ای سرگشاده پیرامون موارد گسترده نقض حقوق زندانیان محبوس در این زندان که شامل کاهش ملاقاتهای حضوری زندانیان سیاسی و حذف روز اختصاصی ملاقات مادران زندانی را هم شامل شده و از سوی دیگر بر ممنوعیت دریافت کتاب و نشریات داخلی و محدودیت در تماس تلفنی زندانیان و غیره را از جمله تصمیماتی دانستند که ریشه اصلی این موارد در ساختار قوه قضائیه و ارگانهای امنیتی در این زندان بوده است. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, روز سه شنبه ۱۶ مهر ماه ۱۳۹۸, “محمد حبیبی”, معلم و فعال صنفی فرهنگیان محبوس در اندرزگاه ۸ و “فرهاد میثمی”, فعال مدنی محبوس در اندرزگاه ۴ سالن ۳ زندان اوین, با انتشار نامه ای سرگشاده در اعتراض به آنچه که اعمال محدودیتهای گسترده بر علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی محبوس در این زندان می باشد که این محدودیتها شامل کاهش ملاقات‌های حضوری تمامی زندانیان سیاسی و حذف روز اختصاصی ملاقات مادران زندانی با کودکانشان گرفته تا ممنوعیت غیرقانونی دریافت کتاب و نشریات مجاز، تا محدودیت تماس تلفنی و غیره، جملگی تصمیمات صورت گرفته برای اعمال این محدودیتها را بر مبنای تصمیم “غلامرضا ضیایی”, رئیس جدید زندان اوین ندانستند و اخذ این تصمیم را از صدور سیستم امنیتی و قضائی حاکم بر ایران دانستند. 

در بخشی از این نامه “فرهاد میثمی” و “محمد حبیبی” اعلام کردند؛ دیگر در صف آمارگیری‌های صبح و شب شما نمی‌نشینیم و همزمان با کتابی در دست، گوشه‌ای بیرون از صف‌ها نشسته و به مطالعه می‌پردازیم. همچنین در مراسم صبحگاه اجباری شما شرکت نمی‌کنیم. نیک می‌دانیم تحمل ایستادگی مدنی آن هم در زندان برایتان بسیار سخت‌تر از آن است که به سادگی از کنار آن بگذرید و بعید نمی‌دانیم آرام در کناری نشستن و کتاب خواندن ما را شورش (!) نام نهید. قضاوت وجدان عمومی جامعه در برابر چنین اتهاماتی از پیش مشخص است.

متن نامه منتشره توسط فرهاد میثمی و محمد حبیبی جهت انتشار در اختیار حقوق بشر در ایران قرار گرفته که در ادامه می آید؛ 

به سیاست‌گذاران قوه قضائیه و سازمان زندان‌ها

طی هفته‌های اخیر، زندانیان زندان اوین با مشکلات عدیده و موارد جدیدی از نقض آشکار حقوقشان مواجه شده‌اند که شرح آن را پیشتر طی نامه‌ای داده‌ایم. این مشکلات، از کاهش ملاقات‌های حضوری تمامی زندانیان سیاسی و حذف روز اختصاصی ملاقات مادران زندانی با کودکانشان گرفته تا ممنوعیت غیرقانونی دریافت کتاب و نشریات مجاز، تا محدودیت تماس تلفنی و غیره، مواردی نیستند که بتوان آن را صرفا تصمیماتی شخصی از سوی کسی دانست که اخیرا به ریاست زندان گمارده‌اید.

ما این موج جدید فشار و زیر پا گذاشتن آشکار حقوق زندانیان را سیاست جدید تصمیم گیران بالادستی می‌دانیم و به عنوان شهروندانی برخوردار از حقوق انسانی و قانونی، صراحتا به شما اعلام می‌داریم که: با توجه به نقض صریح مفاد عدیده از آئین نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و سایر قوانین جاری کشور در زمینه‌ی حقوق زندانیان و عدم پاسخگویی رئیس زندان به درخواست‌های مکرر زندانیان برای گفتگو در این باره، از این پس خود را ملزم به رعایت قوانین دلبخواهانه‌ی زندان‌های شما نمی‌دانیم.

از این لحظه، تا زمانی که به رعایت حقوق انسانی و قانونی زندانیان متعهد نشوید از رعایت آنچه قواعد زندان‌های خود می‌دانید سرباز می‌زنیم و آن را به رعایت حقوق حداقلی‌مان توسط شما موکول می‌کنیم.

دیگر در صف آمارگیری‌های صبح و شب شما نمی‌نشینیم و همزمان با کتابی در دست، گوشه‌ای بیرون از صف‌ها نشسته و به مطالعه می‌پردازیم. همچنین در مراسم صبحگاه اجباری شما شرکت نمی‌کنیم. نیک می‌دانیم تحمل ایستادگی مدنی آن هم در زندان برایتان بسیار سخت‌تر از آن است که به سادگی از کنار آن بگذرید و بعید نمی‌دانیم آرام در کناری نشستن و کتاب خواندن ما را شورش (!) نام نهید. قضاوت وجدان عمومی جامعه در برابر چنین اتهاماتی از پیش مشخص است.

ما آماده آن هستیم که هرگونه برخورد و مجازات واکنشی شما را با صبوری تحمل کنیم: از محرومیت ملاقات یا انتقال به بندها و زندان‌های دیگر گرفته تا ایزوله کردن ما در آن مکان زیر قرنطینه و یا حتی محبوس کردنمان در انفرادی، تبعید، یا صدور احکام جدید و افزودن بر طول سال‌های زندانمان. با علم به همه‌ی اینها، پای در این راه می‌گذاریم؛ و مگر نه این است که ما را به هر بند یا زندان دیگری هم تبعید کنید نهایتا آن زندان شما هم قواعد و قوانینی دارد که ما همچنان از رعایت آن موارد سرباز خواهیم زد؟ این یعنی دیگر نمی‌توانید ما را در یک زندان عمومی نگاه دارید مگر با بازگشت از این رویه‌ی ناصواب و تعهدتان به رعایت حقوق حداقلی زندانیان.

از آنجایی که ما “بی قدرتان” قطره‌هایی از دریای همان ملتی هستیم که از دیر زمانی پیش از جنبش مشروطه تجربه انباشته‌ی تلاش مدنی و ایستادگی مدنی خشونت پرهیز در برابر نقض حقوق مردمان دارد از آن خزانه ارزشمند، این را برگرفته‌ایم که چگونه باید استوار بر سر پیمان ایستاد؛ پس در برابر تمام آنچه که می‌دانیم بر ما روا خواهید داشت، تا انتهای راه چیزی جز این از ما نخواهید شنید که: به خودسری پایان دهید و به رعایت حقوق انسان‌ها و به رعایت قانون گردن نهید.

امضا کنندگان/  فرهاد میثمی , محمد حبیبی

پیرامون فرهاد میثمی, از امضا کنندگان این نامه لازم به ذکر است؛ این فعال مدنی در تاریخ ۱۹ مردادماه ۱۳۹۸, “فرهاد میثمی”, فعال مدنی محبوس در بند ۴ زندان اوین, که پیش از این و در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه سالجاری از بابت اتهامات؛ “اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت ملی” و “تبلیغ علیه نظام” توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی “احمد زرگر” مورد محاکمه قرار گرفته بود این فعال مدنی را در مجموع به تحمل ۶ سال حبس تعزیری و ۱ سال محرومیت از فعالیتهای اجتماعی محکوم کرد. براساس حکم صادره و با توجه به اعمال ماده ۱۳۴ از قانون مجازات اسلامی, مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری برای این فعال مدنی لازم الاجرا خواهد بود. جملگی اتهامات فوق بر فرهاد میثمی به دلیل همراه داشتن چند بج سینه به نوشته ای با عنوان ” من به حجاب اجباری اعتراض دارم” بوده است. 

✍️ دیدگاه شما 🙏