نگاه امانت‌محورانه آبه شینزو به قدرت

اکبر اعلمی

۱. حضرت علی(ع) در نامه‌ای به اشعث‌بن قیس والی آذربایجان، قدرت و حکومت را امانتی در دست او معرفی و چنین نوشت:

“قدرتی که به تو سپرده اند طعمه‌ای نیست که به چنگ آورده باشی، بلکه امانتی است که به تو داده‌اند…”

۲. آبه شینزو روز جمعه ۸ شهریور در سن ۶۶سالگی(سپتامبر ۱۹۵۴) وقتی متوجه می‌شود که قادر به حفظ مطلوب امانت نخست‌وزیری ژاپن نیست، از این مقام استعفا می‌دهد. وی در توجیه این استعفایش اینگونه استدلال کرده است؛

“بیماری قدیمی‌ام از ماه گذشته عود کرده و بر وضعیت جسمانی‌ام اثر گذاشته است.

ضعف جسمانی ممکن است باعث اشتباه در قضاوت و تصمیم‌گیری سیاسی شود.

به همین دلیل از نخست‌وزیری کناره‌گیری می‌کنم. بابت کارهایی که نتوانستم به سرانجام برسانم عذرخواهی می‌کنم”

۳. اکنون شما نگاه امانت محورانه آبه به قدرت را مقایسه کنید با عملکرد پیرمردهایی که ۴۰ سال در جمهوری اسلامی بصورت ناموفق در قدرت بوده‌اند و هریک ۳۰-۱۰ سال بیش از او سن دارند و بعضا هنوز دارای چندین مسئولیت مهم و خطیر هستند و مثل سریش به قدرت چسبیده‌اند و آنرا رها نمی‌سازند؛

۴. پس از مقایسه عملکرد آبه در طول مدت نخست وزیر‌‌اش و نتایجی که برای مردم و کشورش به ارمغان آورده با عملکرد اشخاصی که ۴۰ سال در جمهوری اسلامی در قدرت بوده و هم خود فرسوده شده و هم مردم و کشور را دچار یک روند فرسایشی ساخته ‌اند، قضاوت نمایید؛ بینی و بین‌الله رویکرد و عملکرد کدامیک از مسئولان دو کشور به توصیه و توصیف امام علی از قدرت و حکمرانی نزدیکتر بوده و کدامیک مسلمان‌ترند!؟

رمز موفقیت ژاپن را در وجود همین عناصر فرهنگی و تلقی آنان از امانت بودن قدرت باید جستجو کرد.

۵. ایکاش تا دیر نشده مسئولان کشور ما هم به این حقیقت پی‌ببرند که رد نکردن به موقع امانت به صاحبش، مصداق بارز خیانت‌ در امانت و تصرف عدوانی است و یدامانی را به یدضمانی تبدیل می‌کند.