همه ضدونقیض‌ها از حضور عارف در انتخابات ۱۴۰۰/چرا نمی‌خواهند او رئیس‌جمهور شود؟

پایگاه خبری / تحلیلی نگام _  استعفای محمدرضا عارف از شورای عالی سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان واکنش‌های زیادی به همراه داشت؛ برخی این استعفا را پایان عمر سیاسی دانستند و برخی هم خیز او برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده تلقی کردند. هرچند اصل استعفا هم محل بحث قرار گرفت؛ به طور خاص اینکه چرا عارف این استعفا را بعد از چهارماه اعلام کرده است و چرا هیچ‌یک از اعضای شورای عالی از آن اطلاع نداشته‌اند.

در همین زمینه علی صوفی یک روز بعد از انتشار خبر استعفای عارف آن را مشکوک دانست و گفت: «در جریان استعفای آقای موسوی‌لاری هم ما از طریق فضای مجازی و رسانه‌ها مطلع شدیم. اکنون هم بحث استعفای آقای عارف در شورای عالی مطرح نشده است و صرفا رسانه‌ها آن را منتشر کردند. نکته دیگر اینکه گفته می‌شود آقای عارف استعفایش را به آقای داود محمدی که او هم تنها یکی از اعضای شورای عالی سیاست‌گذاری است، داده است که این اقدام کاری غیرمتعارف است و معلوم نیست که چرا آقای محمدی در جریان استعفای دکتر عارف بوده اما دیگر اعضا خبر نداشته‌‌اند. همه این‌ مسائل موضوع استعفای دکتر عارف را مشکوک می‌کند و طبیعی به نظر نمی‌آید و به‌نظر می‌رسد که به‌نوعی دوستان می‌خواهند بدون هیچ‌گونه هزینه‌ای ابتکار عمل را در دست بگیرند».

افراد دیگری چون محمود صادقی، احمد حکیمی‌پور و حتی آذر منصوری که دبیر شورای عالی است هم در گفت‌وگوهایی اعلام کردند که از طریق رسانه‌ها از استعفای عارف باخبر شدند. استعفای او در حالی رخ داد که نائب‌رئیس شورا یعنی عبدالواحد موسوی‌لاری هم در اردیبهشت همین امسال از سمت خود در شورای عالی استعفا داد. مشخص نیست چرا عارف از استعفایش با هیچ کدام از اعضای شورا سخن نگفته بود و چرا این موضوع را بعد از چندماه علنی کرد؟ پاسخ این پرسش هرچه باشد در نتیجه احتمالی آن چندان تأثیرگذار نیست زیرا به باور کارشناسان سیاسی استعفای او می‌تواند حامل دو نتیجه باشد؛ نخست آنکه او بعد از این دیگر در عالم سیاست حضور نداشته باشد و دوران بازنشتگی خود را سپری کند و دوم آنکه اتفاقا این استفعا زمینه حضور او در انتخابات سال۱۴۰۰ با سازوکاری جدید را فراهم می‌کند و او از حالا عزم خود را برای ریاست‌جمهوری جزم کرده است.

طلایی: عمر سیاسی عارف تمام شده و او فقط یک بازنشسته سیاسی است

در تشریح فرضیه نخست چندروز پیش مرتضی طلایی در گفت‌وگو با «نامه‌نیوز» گفت: «عمر سیاسی آقای عارف تمام شده است. او در مقطعی تلاشی برای ریاست‌جمهوری کرد که نشد. بعد از آن ریاست مجلس را نشانه گرفت که بازهم نشد، بعد از آن تلاش کرد که یگ فراکسیون قوی و تأثیرگذار به نام امید ایجاد کند که بازهم موفق نبود و در نهایت صرفا به یک عضو حاضر در مجلس تبدیل شد که حتی یک نطق تأثیرگذار هم از خود به جا نگذاشت. با چنین شرایطی وقتی علاوه بر مردم خود اصلاح‌طلبان هم دیگر او را به رسمیت نمی‌شناسند، باید بدون تعارف بگوییم که عمر سیاسی او به پایان رسیده و او فقط یک بازنشسته سیاسی است».

هاشمی‌طبا: مطمئنم که عارف در انتخابات ریاست‌جمهوری آتی وارد رقابت نخواهد شد

یا سید مصطفی هاشمی‌طبا از جبهه اصلاحات در گفت‌وگو با روزنامه «صنعت» گفت که قطعا عارف در انتخابات سال آینده شرکت نمی‌کند: «تقریبا مطمئن هستم که آقای عارف در انتخابات ریاست‌جمهوری آتی وارد رقابت نخواهد شد زیرا زمینه برای اینکه او بتواند کار کند، فراهم نیست… او بهترین گزینه برای کار دانشگاهی است و خودش هم باید دیگر این را دریافت کرده باشد. به نظر من برای عارف بهتر است که به امور دانشگاهی بپردازد و بداند که هر کسی را بهر کاری ساختند». او درباره اینکه اگر عارف نامزد انتخابات شود، آیا اصلاح‌طلبان از او حمایت می‌کنند یا نه هم گفته است که: «به نظر من از او حمایت نمی‌شود».

روزنامه کیهان: عارف از شورای عالی استعفا داد تا در انتخابات ۱۴۰۰ نامزد شود

در برابر چنین دیدگاهی اتفاقا روزنامه کیهان که کاملا منتقد اصلاح‌طلبان و خاصه عملکرد عارف در مجلس محسوب می‌شود، نوشت: «از گوشه و کنار خبر می‌رسد که عارف وقتی متوجه این واقعیت شده که از شورای‌عالی اصلاح‌طلبان آبی گرم نمی‌شود، عطایش را به لقایش بخشیده و عزم خود را جزم کرده تا با سازوکار جدید دیگری که از سوی مدعیان اصلاحات تعریف می‌شود خود را برای انتخابات ۱۴۰۰ آماده کند».

ایمانی: استعفای عارف از شورای عالی شانس او را در انتخابات۱۴۰۰ افزایش داد

یا ناصر ایمانی که او هم اصولگرا محسوب می‌شود گفته است که: «اصلاح طلبان به خاطر عملکردشان اکنون در افکار عمومی وجه خوبی ندارند و این برای هر کاندیدایی که با اسم اصلاح طلبی وارد شود، یک امتیاز منفی است. عارف هم خواسته با دوری از اصلاح طلبان شانس خود را در انتخابات بعدی بیشتر کند».

ابطحی: عارف قطعا یکی از کاندیدا‌هایی است که خود را آماده ریاست جمهوری می‌کند

حتی محمدعلی ابطحی پا را فراتر از این سخنان گذاشته و در گفت‌وگو با «نامه‌نیوز» رسما از حضور قطعی عارف در انتخابات۱۴۰۰ سخن گفته است: «آقای عارف قطعا یکی از کاندیدا‌هایی هستند که خود را آماده ریاست جمهوری می‌کنند، اما کسان دیگری هم ممکن است در همین صدد باشند. در سیاست نیز طبیعتا اول باید افراد خودشان تلاش‌هایی کنند و بعد بر اساس نظرسنجی‌های غیررسمی بتوان تصمیم گرفت که فرد مورد حمایت استیا خیر. من شک ندارم که آقای عارف خود را یکی از کاندید‌های ۱۴۰۰ می‌داند، اما اینکه او به عنوان یک کاندیدای اجماعی پذیرفته می‌شود یا نه به عواملی مختلفی بستگی داد… من موضوع جدا شدن از شورای اصلاح طلبان را خیلی موضوع مهمی در خصوص تصمیم آقای عارف برای کاندیداتوری نمی‌دانم، زیرا تاریخ مصرف این شورا عملا تمام شده بود و عملکرد تاثیرگذاری هم نداشت. طبیعی است که هر فردی که بخواهد فعال شود، تفکر اصلاح طلبی را مبنا قرار می‌دهد، اما از این مجموعه‌های بوروکراتیک اصلاحات توقع معجره ندارد».

زیدآبادی: بلندپروازی‌های عارف با حضورش در انتخابات ریاست‌جمهوری ادامه می‌یابد

احمد زیدآبادی هم جزو کسانی است که به صورت تلویحی در تحلیل خود می‌گوید که عارف در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت می‌کند. او اخیرا نوشته است: «می‌توان بلندپروازی‌های عارف را برای ایفای نقش سطح اول در صحنۀ سیاست ایران، دلیل اصلی نشستن خواسته یا ناخواسته‌اش بر سیبل حملات و تهاجمات بخشی از اصلاح‌طلبان دانست، بلندپروازی‌هایی که با نامزدی‌اش در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۴ آغاز شد و با رهبری فراکسیون امید در مجلس دهم استمرار یافت و احتمالاً با نامزدی مجدد در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده ادامه می‌یابد… نهایتا می‌توان از عارف پرسید که چرا حرفه دانشگاهی همراه با تأثیر و احترام خود را رها کرد و به عرصۀ سیاست پیچیده و بی‌قاعده‌ای پا گذاشت که هم حرمت‌اش توسط برخی محافل شکسته شود و هم کمترین کاری از پیش نبرَد!»

کرباسچی: باید با عارف تعارف را کنار بگذاریم

در عین حال که به‌نظر می‌رسد احتمال حضور عارف در انتخابات سال آینده زیاد باشد اما اگر عارف بخواهد در کارزار انتخابات شرکت کند مسیر سختی در پیش خواهد داشت زیرا او علاوه بر آنکه مورد انتقاد جبهه مقابل یعنی اصولگرایان است، از انتقادهای هم‌جناحی‌های خود یعنی اصلاح‌طلبان هم بی‌نصیب نبوده است؛ مشخصا حزب کارگزاران در این سال‌ها تندترین مواضع را علیه او اتخاذ کرد و عموم انتقادهایی کرباسچی در چندوقت اخیر از جریان اصلاحات کرده با کنایه‌هایی به عارف بوده است. او چندی پیش در گفت‌وگویی گفته بود: «اینکه آقای دکتر عارف یک وقتی نامزد ریاست‌جمهوری شدند و اصلاح‌طلبان به هر دلیلی دنبال آقای روحانی رفتند نباید باعث این شود که بخواهیم جبران کرده و بگوییم که او حتما رئیس شورای عالی باشد. آقای عارف اگر می‌توانند در شورای عالی اصلاحات، فراکسیون امید یا هرجایی نقش برجسته ایفا کنند باید از او حمایت کنیم اما اگر در عمل دیدیم که شخصیت اجرایی با توانایی برقرار کردن یک سازوکار فعال را ندارد؛ باید تعارف را کنار بگذاریم. کار سیاسی که رودربایستی ندارد». یا محمد قوچانی از اعضای شورای مرکزی حزب کارگزاران از عارف با عنوان «تندیس سکوت» یاد کرده بود.

در کنار چنین انتقادهایی وجه عمومی عارف هم دیگر شبیه به آنچه در سال۹۲ یا ۹۴ دیدیم نیست و او به طرز قابل توجهی سرمایه اجتماعی خود را از دست داده است و اگر بخواهد از عموم مردم رأی بگیرد باید اتفاق قابل توجهی را رقم بزند.

عارف بین سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ معاون شرکت مخابرات بود و از ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۲ سرپرست شرکت مخابرات شد. در همین سال‌ها معاون آموزش و معاون دانشجویی وزارت فرهنگ و آموزش عالی را نیز بر عهده داشته‌است. بین سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۳ قائم مقام وزارت فرهنگ و آموزش عالی و معاون آموزشی آن بوده‌است. همچنین از ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۳ استاد دانشکده برق و کامپیوتر دانشگاه صنعتی اصفهان بوده.بین سال‌های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ به عنوان مشاور آموزشی و قائم مقام وزیر در هیئت‌های ممیزه شناخته می‌شود. وی در دوران حیات سیاسی خود مسئولیت‌های مهمی را در جمهوری اسلامی ایران عهده‌دار بوده‌است، از ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۶ رئیس دانشگاه تهران بود و از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ پست وزارت پست و تلگراف و تلفن را عهده‌دار بود و همچنین بین سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۰ پس از ادغام سازمان برنامه و بودجه و سازمان امور اداری و استخدامی، اولین رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور بود.

عارف رئیس هیئت مدیرهٔ بنیاد باران و یکی از اعضای اصلی بنیان‌گذار حزب مشارکت است. او هم‌اکنون علاوه برداشتن سمت استادی در دانشکدهٔ برق دانشگاه صنعتی شریف، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضو پیوستهٔ فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران و از ۲۵ اسفند ۱۳۸۱ عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام بوده‌است.

✍️ دیدگاه شما 🙏