پانزده سال لالایی

پایگاه خبری / تحلیلی نگام _ دوم آذر ۱۳۰۸؛ ۹۱ سال پیش در چنین روزی ویگن دردریان در همدان زاده شد. می‌گفت: “خواننده‌ای که یک ساز هم می‌نوازد خواننده درست و حسابی است”.

در ویگن دردریان از ارامنه آواره گریخته از ترکیه بود.

۱۰ ساله بود که با خانواده به بروجرد رفت و ۱۲ ساله بود که در آنجا پدر را از دست داد و مادرش پرورش او و هفت خواهر و برادرش را به عهده گرفت.

۱۳ ساله بود که به اراک رفت و در شرابسازی دایی خود کار کرد و ۱۷ ساله بود که با مادرش در تهران مقیم شد و یک سال بعد سرباز شد و برای انجام خدمت به آبادان رفت.

از نوجوانی در گروه هم‌آوایان کلیساها و بعد در دوره خدمت نظام در باشگاه افسران آبادان می‌خواند:

“دوره بعد از اشغال ایران توسط متفقین بود. از یک آمریکایی یک گیتار به قیمت چهار تومان خریدم و شوهر خواهرم که روس‌تبار بود، آکوردها را به من یاد داد”.

او به این خاطر همیشه گیتارش را به سبک روس‌ها کوک می‌کرد و با آسان‌ترین روش، آکورد می‌گرفت.

در دوران پرالتهاب دهه ۱۳۲۰ او و برادر شاعرش کارو به جریان سیاسی چپ گرایش داشتند.

۱۹ ساله بود که از خدمت سربازی گریخت و به تهران بازگشت و در کافه شمیران ترانه‌های ارمنی و ترکی و انگلیسی می‌خواند:

“دکتر جمشید وحیدی روزنامه‌نگار و همکار رادیو که نام و یادش را هیچگاه فراموش نمی‌کنم، یک شب آنجا بود و پرسید چرا رادیو نمی‌آیی؟ گفتم آخر آنجا باید دستگاه‌های موسیقی سنتی بدانی و تحریر بدهی که من نمی‌دانم. گفت: سبک تو جدید است، بیا”.

۲۲ ساله بود که به رادیو رفت و برای نخستین بار یک ترانه ایرانی “سلام بر غم” را به سبک پاپ و با سازهای غربی خواند و از آن پس این شیوه را که به اشتباه “جاز” می‌گفتند، در رادیو پایه ریخت.

۲۴ ساله بود که برای نخستین بار در فیلم “چهارراه حوادث” به نویسندگی و کارگردانی ساموئل خاچیکیان بازی کرد و از آن پس در ۲۸ فیلم نقش آفرید یا ترانه خواند.

او حدود ۵۰۰ ترانه از آهنگ‌های عطاءالله و همایون خرم و شعرهای کارو، رهی معیری، پرویز وکیلی و ناصر رستگارنژاد را خوانده که بسیاری از آنها مانند “مهتاب”، “رقیب”، “بارون بارونه” و “شاه‌دوماد” هنوز خوانده و شنیده می‌شوند.

می‌گفت: “از ملودی‌های غربی باید شور و حال ایرانی در آورد”.

قطعه “لالایی” او بیش از ۱۵ سال هر شب پس از “داستان شب” از رادیو پخش می‌شد.

۴۲ ساله بود که به کالیفرنیا مهاجرت کرد و چهار سال بعد به تهران بازگشت ولی با بروز انقلاب ۵۷ برای همیشه مجبور به ترک ایران شد و این کمبود را در ترانه‌هایی که گاه خود می‌ساخت، بازتاب داد.

ویگن در ۷۳ سالگی در لس‌آنجلس درگذشت.