یادداشت:مراسم تجلیل از شهردار برازجان/ میثم شریف

«میثم شریف»

به این عکس خوب نگاه کنید. [مراسم تجلیل از شهردار برازجان است. در این مراسم رفتگران را روی زمین و جلوی پای کت و شلواری‌ها نشانده‌اند.] البته جمهوری اسلامی سالهاست که به رفتگران، پاکبان می‌گوید. کاری که تخصص‌شان است؛ یعنی جراحی واژه‌ها. کلمات را شیک و بزک شده نشان‌ می‌دهند تا به مخاطب القا کنند بدین وسیله به صاحبان این مشاغل احترام می‌گذارند و منزلتی اجتماعی می‌بخشد. اما چه منزلتی؟! کار که به عمل می‌کشد همان نگاه از بالا به پایین و ارباب و بندگی به شکلی عریان و البته بسیار سازش‌ناپذیر نمایان می‌شود. این عکس نمونه تمام عیاری از نمایش اختلاف طبقاتی و نگاه از بالا به پایین در جامعه ماست. وقتی نگاه به قشر کارگر و فرودست چنین است، باید به وعده‌ها و خیرخواهی مسئولین حکومتی، یک خط بطلان بزرگ کشید.
حاکمیتی از ابتدای به روی کار آمدنش با وجود شعارهایی که در جهت حمایت از مستضعفان داشته، هیچگاه دست‌کم شأن این قشر از اجتماع را مورد احترام قرار نداده است. آن‌ها اینگونه کرامت انسانی کارگران و رفتگران را زیر پا می‌گذارند تا قدرت خود را به شکل پرچم درآورده و آن را در سراسر آسمان ایران به اهتراز در بیاورند. در حقیقت، این مناسبات بروکراتیک یک کشور است که چنین امکانی را به این مسئولان می‌دهد. جای تاسف دارد اما واقعی‌ست.
سکوت کارگران در قبال این مسائل هم قابل درک است هم به این موضوع دامن زده است. کارگران ایرانی با بحران‌های به مراتب عمیق‌تری مواجه هستند. قاعدتاً کارگری که حقوق معوقه دارد و چندماه است حقوق نگرفته یا هر لحظه به دلیل احتمال تعدیل نیرو در خطر اخراج قرار دارد یا از حداقل ایمنی برای کار بهره‌مند نیست، در شرایطی قرار ندارد که به این نگاه تحقیرآمیز، بحث انحلال قراردادهای موقت و سفید امضا و بکارگیری نیروی انسانی کارورز، پیمانی و فصلی را در دستور کار قرار دهد. من به شما قول می‌دهم که اگر تعرض طبقه کارگر به منابع طبقات حاکم و دولت به نحوی شود که موازنه قوا باعث حل این مسائل با اولویت حاد شود، در گام بعدی کارگران به مسائلی مثل حداقل دستمزد، امنیت شغلی و قراردادهای موقت، ساعت کار، ایاب و ذهاب و بیمه و رفاه هم به شکل گسترده بپردازند و آنها را در راس مطالبات خود قرار دهند. اما مشکل اینجاست که در شرایط فعلی کارگران ما از حداقل‌ها نیز محروم‌اند!