سیاسی‌کاری در امر آموزش مدارس

با چنان کیفیت حاکم بر آموزش‌گاه‌های دولتی، چگونه برخی، انتظار دارند جوانان آیندۀ کشور، بر قله‌های دانش و تکنولوژی بنشینند؟!
بر سردر همۀ مدارس دولتی نوشته‌شده است «…آموزش و پرورش». به‌این معنا که رکن‌های آموزشگاه‌ها نخست «آموزش» است و سپس «پرورش». در برخی مدارس قم، بویژه در دبستان‌ها، تقریبا می‌شود گفت که از پرورش، خبری نیست و درس‌های آموزشی نیز در مرتبۀ نخست اهمیت قرار ندارند!‌
سال پیش فرزندم ارشیا را به‌دلایلی جبرا در دبستان شهید رجایی قم ثبت نام کردم. در آن دبستان چنان گرایش سیاسی‌ و‌ امنیتی و مداحی‌سرایی و ریا بر «آموزش» و «پرورش» غلبه داشت که مجبور شدم به مسئولان آموزش و پرورش متوسل شوم تا فرزندم را به مدرسه دولتی دیگر جابه‌جا کنند (باز هم مجبور شدم).
آدمی سرگشته می‌ماند وقتی در دبستان‌ها، مداحی‌سرایی و تظاهر‌‌‌ و‌ سیاست‌بازی مذهبی به‌خاطر جلب‌نظر فلان مرجع تقلید و یا فلان مسئول عالی‌رتبه، جای آموزش و پرورش نشسته است!

در آموزشگاه‌های ابتدایی کشورهای آسیایی چون ژاپن یا اروپایی و غربی، آموزشِ احترام به مردم‌ و دوست‌داشتن حیوانات و محیط زیست، بخشندگی و گذشت، کنترل و مدیریتِ خود و نیز آموزش «جست‌وجوی حقیقت»، بیش از آموزش‌های آکادمیک از درجۀ اهمیت برخوردار است اما در کشور ما سیاسی‌کاری مذهبی با آموزش شعار مرگ بر این و آن و آموزش آتش‌زدن پرچم رسمی دیگر ملت‌ها و نیز تحمیل اعتقادات مذهبی با گرایش ویژۀ سیاسی، بر موضوع شایستۀ آموزش و پرورش برتری دارد و چشمگیر است.

نتیجۀ روش آموزشی و اولویت‌بندی کشوری چون ژاپن می‌شود: پیشرفت و رفاه اجتماعی حداکثری مردم و نتیجۀ روش آموزشی مداحی‌سرایی و شعارهای مرگ و خشونت (تشویق به ظواهر جنگی و آتش‌زدن پرچم ملت‌ها) در دبستان‌ها و مدارس آموزشی ایران می‌شود: رکوردشکنی جهانی در اختلاس و دزدی و جنایات رسمی و حکومتی!
… حال بگیرند پرتقال‌فروش را…
احمدرضا احمدپور، ۵مهر۱۳۹۵: قم.

برگرفته از صفحه تلگرام نویسنده

با دیگران به اشتراک بگذارید: