روش‌های مشارکت سوز محافظه‌کاران برای انتخابات

نگام ، سیاسی _ به نظر می‌رسد این یک بازی فرعی است برای آنکه نشان دهند با یک انتخابات بدون رقابت روبه‌رو هستیم، در حالی که رقابت سختی را در ماه پایانی شاهد خواهیم بود.
به گزارش قانون یافته‌های «آقای دوربین» نشان می‌‌دهد که برنامه مخالفان روحانی و اصلاح طلبان برای انتخابات پیش رو، «رقابت روحانی با خودش» تعریف شده است. براین مبنا آنها تصمیم ندارند به هیچ وجه فضایی را ایجاد کنند تا روزهای آخر امسال و حتی اوائل سال آینده فضای کشور به سمتی برود که کاندیدای آنها مشخص باشد.
از سوی دیگر رصد‌های «دوربین» نشان می‌هد که بخش‌های خبری صداوسیما تعمدی به بیانات مهم هفته گذشته رهبری نپرداختند. رسانه ملی نه تنها برخلاف رویه مرسوم به سخنان رهبری در بخش‌های خبری همچون خبر شبکه یک و بیست و سی اشاره‌ای نکرد، بلکه نامه مهم احمدی‌نژاد مبنی بر کناره‌گیری را نیز منتشر نکرد تا اگر احیانا بخش‌هایی از جامعه (که عموما شهرستان‌ها را شامل می‌شود) به ماهواره، اینترنت و برنامه‌های موبایلی دسترسی ندارند، در جریان این اخبار قرار نگیرد. جامعه هدفی که این اقدام صداوسیما در نظر گرفته بود از لحاظ رفتارشناسی آنها اهمیت ویژه دارد. این جامعه هدف از میان اقشار ضعیف و محروم در نظر گرفته شده‌اند و صداوسیما دوست نداشت این خبر به گوش آنها برسد.
رقابت روحانی با خودش
خروج احمدی‌نژاد و سردار سلیمانی از لیست رقابت انتخاباتی به این معناست که طراحان طرح یک دوره‌ای کردن «روحانی» این بار با مدلی جدید به رقابت وارد شدند. اینبار قرار نیست گزینه‌ آنها «روشن» و «مشخص» در پیش چشم مردم باشد تا روحانی و اصلاح طلبان بتوانند رقیب را به نقد بکشند. نامزد نهایی آنها تا روزهای آخر مخفی خواهد ماند. این نکته‌ای بود که هفته گذشته فاینشنال تایمز نیز به آن اشاره کرده بود و رضا سراج (از تحلیلگران استراتژیک اصولگرایی) پروژه رقابت با روحانی با خودش را اینگونه لو می‌دهد: نامشخص بودن رقیبان به عنوان چهارمین چالش روحانی، وی را مجبور به رقابت با خودش (پاسخگویی به مطالبات جامعه) می‌کند. (کانال رضا سراج، سه شنبه ۶ مهر ۹۵)
در ادامه همین پروژه است که یکشنبه (۱۱ مهر ۹۵) روزنامه کیهان ذیل گزارش اول خود می‌نویسد: صدور بیانیه‌ای از سوی سردار سلیمانی مبنی بر اینکه تا پایان عمر سرباز ولایت و مردم خواهد بود و قصدی برای ورود به عرصه سیاست و انتخابات ندارد و پایان داستان حضور یا عدم حضور احمدی‌نژاد در انتخابات ۹۶ دست دوقطبی‌سازان را از بازی با نام‌ها و چهره‌ها تا حد بسیار زیادی خالی و آنان را خلع سلاح کرد.
کیهان دو نمونه از دو قطبی‌ها را یاد کرده و معتقد است این اصلاح طلبان هستند که دست به دو قطبی سازی در انتخابات می زنند. از همین رو به دو دو‌گانه «میانه رو- تندرو» (در انتخابات ۹۲) و دوگانه «برجامیان و نابرجامیان» (انتخابات مجلس دهم) اشاره کرده و آنها را برساخته اصلاح‌طلبان می‌داند.
اما بعید است نویسندگان و گردانندگان روزنامه کیهان مطلع نباشند که در انتخابات مجلس دهم این دوقطبی «لیست انگلیسی» بود باعث شکست سخت لیست اصولگرایان در انتخابات شد. دوقطبی که تماما ساخته و پرداخته دست خود اصولگرایان بود که آتش تهیه آن توسط رسانه‌های محافظه کار بر فضای انتخاباتی ریخته شده بود.

دوقطبی‌های شکست
تندروها به خوبی مطلع هستند آنچه باعث شکست آنها در انتخابات ۹۲ شد، دوگانه «میانه رو- تندرو» نبود. بلکه این دوگانه «سازش – مقاومت» بود که از سوی سعید جلیلی و هوادارانش به راه افتاد. همانها که هر روز از «سونامی جلیلی» در شهرستان‌ها (همچون قیام‌های احمدی‌نژاد) حرف می زدند. دوگانه ای که در آن جلیلی نماد «مقاومت» و روحانی نماد «سازش» بود. این دوگانه جلوتر که رفت با وجود شکست سختی که در انتخابات ۹۲ خورده بود به دوگانه «دلاور- دلواپس» تبدیل شد. این دوگانه تلاش می کرد تا بر مذاکرات هسته‌ای تاثیر بگذارد و با هدایت همان تیم دنبال شد. اما در نهایت این دوگانه نیز با تصویب برجام شکست سختی خورد.
از سویی نیز اشاره کیهان به نقل قول حجاریان در مورد رقابت «برجامیان و نابرجامیان» درست است. حجاریان این رقابت را نه فقط برای انتخابات سال ۹۴ بلکه در همه مقوله‌های بعد از برجام می‌دید و معتقد بود کسانی مثل لاریجانی و جلالی نیز در رقابت با نابرجامیان حضور دارند. این در واقع یک تقسیم بندی میان نیروهای موجود سیاسی است، نه برساختن یک «دوگانه».
آنچه «دوربین» قصد دارد از حالا و پیش از هشت ماه مانده به انتخابات بر آن تاکید کند، این است که؛ اصولگرایان تاکید دارند که رقیب روحانی را ساکت و مخفیانه در درون نیروهای موثر اصولگرایی حفظ کنند تا به طور علنی در پیش چشم قرار نگیرد. به اعتقاد «آقای دوربین» این رقیب به مانند محمود احمدی‌نژاد در سال ۸۴ ناشناخته نخواهد بود، اما مخفی نگهداشته می شود تا از حملات در امان باشد.
در همین حال یافته‌ها نشان می‌دهد که تا زمان انتخابات افراد زیادی به ویژه از جبهه خودی روحانی به عنوان گزینه‌های فرعی بر سرزبان‌ها خواهند افتاد. نمونه بارز آن علی اکبر صالحی بود که در روز ۱۱ سایت‌ها خبر کاندیداتوری وی را اعلام کردند و گفتند که از سوی برخی محافل اصولگرایی به عنوان کاندیدا انتخاب شده است. اما یک روز بعد، صالحی با یک بیانیه اعلام کرد که اگر قصد چنین کاری را داشت در شرایطی که اوضاع بهتر و مساعد تر بود (منظور انتخابات سال ۹۲ است) این کار را انجام می‌داد و حالا رقابت با روحانی را خارج از ادب می داند. به نظر می‌رسد این یک بازی فرعی است برای آنکه نشان دهند با یک انتخابات بدون رقابت روبه‌رو هستیم، در حالی که رقابت سختی را در ماه پایانی شاهد خواهیم بود.

با دیگران به اشتراک بگذارید: