عضو کمیسیون اجتماعی مجلس : اجرای طرح توانمندسازی زنان سرپرست خانوار در تمام استان‌ها/ لزوم حمایت مستمر از کارتن‌خوابان

نگام ، اجتماعی _ عضو کمیسیون اجتماعی مجلس از اجرای طرح توانمندسازی زنان سرپرست خانوار در تمام استان‌ها خبر داد.

زهرا ساعی، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس در گفت‌وگو با ایلنا درباره برنامه‌های این کمیسیون برای بهبود وضعیت زنان کارتن خواب، آسیب‌پذیر و سرپرست خانوار گفت: در سال گذشته مباحثی را در این خصوص پیگیری کردیم و توانستیم آنها را در برنامه توسعه ششم بگنجانیم.

ساعی گفت: در برنامه‌های توسعه قبلی متولی و سازوکار مشخص در بحث توانمندسازی زنان سرپرست خانوار مطرح نشده بود. در برنامه ششم، برای اولین بار متولی این موضوع را معاونت زنان ریاست جمهوری و وزارت کار و تعاون قرار دادیم. هر دو این سازمان‌ها این طرح را آماده و بر آن نظارت خواهند داشت.

وی افزود: با میزان بودجه اختصاصی به این موضوع در سال جدید می‌توان در ۳۱ استان طرح توانمندسازی را شروع کرد. این طرح در سال‌های ۹۳ و ۹۴ به صورت پایلوت در استانداری تهران و در شهرستان ری اجرا شده بود و همان ساختار پایلوت شده در برنامه ششم نیز گنجانده شد.

ساعی خاطرنشان کرد: علاوه بر متولی نبودن یک سازمان واحد در زمینه آسیب‌های زنان، در عملکرد سازمان‌های مرتبط نیز عدم هماهنگی‌هایی دیده می‌شد. همین مسائل باعث افزایش مشکلات زنان سرپرست خانوار در سال‌های اخیر بود. وحدت رویه، خط مشی واحد و هماهنگ عمل کردن کلیه سازمانهای مرتبط می‌تواند به رفع آسیب های اجتماعی در جامعه کمک کند.‌

این عضو کمیسیون اجتماعی گفت: در بحث کارتن خوابی زنان، به مراکز نگهداری و حمایت از کارتن‌خواب‌ها  در خیلی از استان ها مانند استان خراسان رضوی، آذربایجان شرقی و تهران سرکشی کرده ایم  و به دنبال آن هستیم که  بتوانیم بعد نظارتی را تقویت کنیم و دستگاه‌های متولی با یک سیاست‌گذاری واحد با این معضلات اجتماعی برخورد کنند.

وی افزود: رفع خلاءهای قانونی برای اجرای برنامه‌های آینده را نیز در دستور کار داریم تا بتوان در بخش‌هایی که ضعف قانونی داریم آنها را جبران کنیم.

ساعی با بیان اینکه باید با استراتژی واحد با معضلی چون زنان کارتن خواب برخورد کرد، گفت: در مورد جمع آوری زنان کارتن خواب بوستان هرندی این هماهنگی بین دستگاه‌های مختلف مشاهده شد. استانداری تهران همت به خرج داد و بیش از ده سازمان متولی کنار هم جمع شدند و طرح بوستان هرندی را اجرا کردند و تا میزان زیادی نیز پیش رفت، ولی من در آنجا عدم حمایت مستمر و مداوم از این زنان را مشاهده کردم.

وی با تاکید براینکه مسئله آنجاست که توانمندسازی این زنان به صورت کامل انجام نمی‌شود، افزود: نیروی انتظامی باید این زنان را جمع آوری کند، شهرداری متولی ایجاد گرمخانه‌ برای این افراد است، سازمان بهزیستی باید مشاورینی برای مشاوره این افراد در نظر بگیرد، سازمان فنی و حرفه‌ای مهارت آموزی آنها را باید دنبال کند و وزارت بهداشت نیز بحث خدمات درمانی این افراد را عهده‌دار است.

ساعی تاکید کرد: اما مهم‌ترین عاملی که باعث شده، گاهی این فرآیند به طور کامل انجام نشود، کمبود بودجه بعضی از سازمان‌ها برای اختصاص به این موضوع است یا در مواردی سازمان‌ها پرداختن به این موضوع را جزو وظایف سازمانی خود نمی‌پندارند.

وی در پاسخ به این سوال که چه راهکاری در سال جدید اندیشیده شده تا مجلس بعد نظارتی خود را بر آسیب های اجتماعی گسترش و تقویت کند، گفت: خیلی از این آسیب‌های اجتماعی در کمیسیون اجتماعی مطرح و بررسی شده که این رویه را در سال جدید هم ادامه خواهیم داد و اگر بعضی از آنها در قالب طرح باشد در همین قالب مطرح می‌شوند.

ساعی ادامه داد: در سال جدید کمافی السابق ولی به صورت منسجم‌تر با متولیان امر آسیب‌های اجتماعی جلساتی داریم و روی آسیب‌های اجتماعی با حضور آنها بررسی دقیقی می‌کنیم. از مسئولین هم می‌خواهیم که همکاری‌های خود را با کمیسیون داشته باشند.

وی گفت: براساس تاکید مقام معظم رهبری سه قوه باید در کنار هم و همدل باشند تا شاهد نتایج مثبتی باشیم. عدم  وحدت رویه سبب هدر رفت انرژی و بودجه و موازی کاری می‌شود و تاثیر مطلوبی ندارد. کارها رو به رشد است و باید مستمر و ادامه دار باشد. آسیب‌ها حاصل یکی، دو شب نیستند و سیری را پیموده‌اند و در حال حاضر مانند زخمی که سرباز کرده خود را نمایان کرده‌اند.

این عضو کمیسیون اجتماعی گفت: در حال حاضر ناچاریم که پیشگیری و درمان را با هم انجام دهیم تا این معضلات حل شوند تا سطح شهرها و جامعه به المان‌های اسلامی نزدیک‌تر شود.

وی در پاسخ به اینکه لزوم وجود خانه‌های امن را تا چه میزان برای کاهش تعداد زنان کارتن خواب و آسیب پذیر حیاتی می‌بینید، گفت: در مکان‌هایی نیاز به افزایش خانه‌های امن داریم تا جلوی برخی از معضلات دیگر گرفته شود. برای خانم‌هایی که بحث حمایت خانواده از آنها ضعیف است یا خانواده آنها را طرد کرده اند، وجود خانه امنی که به آنها پناه ببرند؛ حیاتی است. در این خانه‌ها مددکاران اجتماعی خبره باید مشاوره دقیق به این افراد بدهند.