نامه سهیل عربی در پی دریافت جایزه سالانه سازمان گزارشگران بدون مرز

نگام، حقوق بشر – نهاد بین المللی سازمان گزارشگران بدون مرز جوایز سال ۲۰۱۷ خود را اهدا کرد، سهیل عربی، زندانی عقیدتی در ایران یکی از برندگان این جوایز بود. این زندانی سیاسی با نگارش نامه ای سرگشاده به دریافت این جایزه واکنش نشان داده است.

به گزارش سایت حقوق بشر ایران، گزارشگران بدون مرز اعلام کرد جایزه بخش «شهروند خبرنگار» به سهیل عربی عکاس و وب‌نگار زندانی ایرانی رسیده است.

مراسم بیست و ششمین جایزه گزارشگران بدون مرز (RSF) برای دفاع از آزادی اطلاع رسانی روز سه شنبه ۱۶ آبان همزمان با برگزاری نشست جهانی دموکراسی در شهر استراسبورگ برگزار شد.

در این بخش غیر از آقای عربی، تومایز پیاتک کشور لهستان در بخش «روزنامه‌نگار مدافع آزادی اطلاع رسانی» و مدیا اسکوپ تی وی از ترکیه در بخش «رسانه مدافع آزادی اطلاع رسانی» برندگان جایزه ۲۰۱۷ گزارش‌گران بدون مرز بودند.

سهیل عربی با نگارش نامه ای سرگشاد تحت عنوان “شهروند خبرنگاری – روشنگری به قیمت مرگ قطره چگانی” که جهت نشر در اختیار هرانا قرار گرفته است به این موضوع واکنش نشان داده است.

این زندانی سیاسی در نامه خود آورده است “وقتی اکثر رسانه ها در اختیار دو حزب بود که در سانسورگری و محافظه کاری با یکدیگر رقابت داشتند.

وقتی عده ای مزد می گرفتند تا بی سوادی و خرافات را ترویج دهند و فریبمان دهند، تصمیم گرفتم یک شهروند خبرنگار مستقل باشم تا بتوانم تمام حقیقت را بدون روتوش و سانسور انعکاس دهم.

حاکم باشی و دربارش اما از اینکه ما حقایق را بفهمیم و بفهمانیم هراس بیش از حد تصوری داشتند.

آنها مارا با افسانه ها و خرافات سرگرم می کنند و خوش دارند که در خواب باشیم تا با خاطری آسوده مال و سرزمینمان را غارت کنند.

آری، بیداری به مثابه رهایی از شر مستبدین است، لذا به طرز وحشیانه ای شهروند خبرنگاران را سرکوب می کنند.

امروز ۱۵۰۰ روز از محکومیت به حبس یا بهتر بگویم مرگ قطره چکانی ام را سپری کردم.

بهترین روزهای جوانی ام رفت و هرگز باز نخواهد گشت.

تمام خاطرات کودکی دخترم در زندان خلاصه می شود، همسر و زندگی ام را گرفتند و دیگر چیزی برای از دست دادن و حتی امیدی به آزاد شدن ندارم.

باری از شما دوستان خوبم در آنسوی مرزها که مرا لایق این جایزه ارزشمند دانستید بسیار سپاسگزارم.

این عنوان به من انگیزه دو چندان می دهد تا به وظیفه شهروند خبرنگاری ام حتی پشت میله های زندان ادامه دهم و صدای زندانیان عقیدتی و سیاسی ایران را به گوش تمام مردم جهان برسانم و امیدوارم همچنان من را در این امر یاری نمائید.”

این زندانی سیاسی در ادامه نامه خود آورده است “در کنار من جوان های بسیاری محکوم به حبس شدند از جمله ده ها زندانی سیاسی و عقیدتی دیگر در سراسر ایران که از حمایت های کافی برخوردار نیستند.

علاوه بر ما حتی بر زندانیان غیر سیاسی، افرادی که به جرم عدم پرداخت بدهی، دیه یا مهریه در زندان هستند نیز ظلم می شود.

وضعیت بهداشتی و تغذیه بسیار نامناسب و حتی مغایر با آیین نامه سازمان زندان ها می باشد.

لباس تحقیر آمیز زندان به هنگام ملاقات و اعزام به مراکز درمانی و قضایی که موجب نحقیر روحی زندانی و تحقیر وی در برابر بستگان اش می شود.

رشوه گرفتن مسئولان قوه قضاییه از زندانیان که بلاخص در زمان ریاست لاریجانی بسیار متداول شده است.

اردوگاه کار اجباری در زندان اوین بند هفت و هشت، کار کشیدن بدون مزد از زندانیان به جای پرسل انتظامات، بهداری و آشپزخانه که برخلاف آیین نامه زندانها می باشد.

کف خوابی، فروش اجناس چند برابر قیمت تعیین شده، بازرسی های همراه با خشونت و ده ها مورد تخلف و نقض حقوق بشر که در زندانهای جمهوری اسلامی رخ می دهد و دردا که مارا فریاد رسی نیست.”

سهیل عربی در پایان نامه اش آورده است “هیچ جایزه ای نمی تواند من را خوشحال کند مگر اینکه دست به دست هم داده و ظلم را ریشه کن کرده و ظالمین را براندازیم.”