انقلاب تنها راه چاره برای بهبود وضعیت موجود نیست ؛ حکایتی از لیبی در زمان معمر قذافی ، مردم لیبی دلتنگ دوران قذافی هستند

میترا باستانی
لیبیایی‌هایی که در انقلاب علیه حکومت معمر قذافی، دیکتاتور مخلوع این کشور شرکت کرده بودند اکنون دلتنگ روزهای باثباتی هستند که در دوران نظام سابق از آن برخوردار بودند و این امر به دلیل خشونت‌های وحشیانه انواع گروه‌های مسلح و شبه نظامی فعلی تبدیل به یک رویا شده است.
 این مساله را می‌توان در مصاحبه‌های انجام شده از گروه‌های مختلف مردم در لیبی به ویژه در پایتخت این کشور برداشت کرد.
در این جا  تنها به گوشه ای از آنچه که رسانه ها صلاح ندیدند درباره لیبی دوران قذافی به ما بگویند اشاره می شود :

در لیبی چیزی به نام قبض برق وجود نداشت. هزینه برق برای همه رایگان بود!

چیزی به نام بهره بانکی وجود نداشت. همه بانک‌ها موظف بودند وام‌هایی با صفردرصد سود ارائه کنند!

داشتن خانه یک حق مسلم برای تمام لیبیایی‌ها بود!

اتومبیل ها به قیمت تمام شده کارخانه فروخته می شدند

هر زوج تازه ازدواج کرده، از دولت معادل شصت‌هزار دلار بابت خرید آپارتمان و شروع زندگی هدیه می‌گرفت!

هزینه تحصیل و هزینه‌های پزشکی در لیبی مجانی بود!

۲۵% از جمعیت لیبی دارای تحصیلات دانشگاهی هستند.

دانشجویانی که در رشته های تخصصی آموزش می دیدند از دریافت یک دستمزد معمولی بهره می بردند تا آموزش آنها تمام شود .

هرکسی می توانست در هرجای دنیا به تحصیل اشتغال پیدا کند در آنصورت دولت ۲۵۰۰ یورو به اضافه هزینه اتومبیل را به او می داد.

قبل از قذافی ۲۵درصد مردم باسواد بودند و در حال حاضر ۸۳درصد!

اگر یکی لیبیایی تصمیم می‌گرفت زراعت کند، مزرعه، خانه، تجهیزات، بذر و احشام برای شروع کار به صورت رایگان به او داده می‌شد!

بیمارستانهای مدرن و پزشکان و متخصصان برای عموم مردم حتی در کویر در دسترس قرار داشت و بیمه های اجتماعی مخارج آنرا پرداخت می کردند.

اگر یک شهروند لیبی به امکانات پزشکی مورد نیازش در داخل لیبی دست پیدا نمی‌کرد، دولت هزینه اقامت او را در خارج از کشور به مقدار ۲۳۰۰دلار در ماه تقبل می‌کرد!

تحصیل در تمامی مدارس و دانشگاه ها برای همه رایگان بود.

اگر یک شهروند لیبی موتر می‌خرید، نیمی از هزینه آن توسط دولت پرداخت می‌شد!

قیمت بنزین در لیبی ۱۴ سنت در لیتر بود!

لیبی هیچ بدهی خارجی نداشت و غیر از آن صدوپنجاه میلیارد دلار ذخیره ارزی داشت که اکنون تمام آن پول در دنیا بلوکه شده است!

اگر یک لیبیایی نمی‌توانست شغلی مرتبط با تحصیلات خود پیدا کند، دولت موظف به دادن دستمزدی معادل همان شغل، تا زمان پیدا شدن شغل برای او بود!

قسمتی از درآمد فروش نفت لیبی، سالیانه به حساب بانکی هر شهروند واریز می‌شد.

هر زنی که زایمان می‌کرد، پنج‌هزار دلار از دولت هدیه دریافت می‌کرد!

قیمت چهل قرص نان در لیبی، پانزده سنت (کمتر از یک چهارم دلار) بود!

بیست و پنج درصد اهالی لیبی تحصیلات دانشگاهی داشتند!

قذافی بزرگترین پروژه آبیاری اجرا شده توسط انسان را در بیابان‌های لیبی پیاده‌سازی کرد که در تمام صحرا امکان دسترسی به آب وجود داشته‌باشد.

لیبی به هیچ کشوری در دنیا یا دستگاهی بدهکار نبود حتی یک سنت. هیچ کس در دنیا طلبی از لیبی ندارد.

-گدا در شهر های این کشور نبود، بی خانمان و کارتن خواب نداشته است تا زمانی که بمباران های اخیر آغاز شد.

 

مردم لیبی می توانند الان خوشحال باشند جشن بگیرند و ادعا کنند که دیکتاتور بزرگ را با کمک بیگانگان یا بدون کمک آنها از سر راه خود برداشته اند اما هرگز نمی توانند تضمین بدهند که دست کم همین آینده را برای خود و نسل های آینده شان فراهم آورند.

آیا کسی هست که همین وضع موجود را برای آنها تضمین کند؟

ایا واقعا مردم لیبی پیروز شده اند؟

آیا در آینده کسی به ما خواهد گفت که مردم لیبی آلت دست اروپایی ها شدند تا با دست خودشان ثروتشان را به بیگانگان واگذارند؟

مردمانی که با مشتهای گره کرده انقلاب میکنند روزی با دستان باز گدایی خواهند کرد.

پس انقلاب و تغییر حکومت تنها راه چاره برای بهبود و ضعیت موجود نیست.

 

نگام ، ناگفته های ایران ما