به بهانه مراسم عمامه گذاری ؛ توصیه ای دوستانه به سید احمد خمینی برای حفظ میراث پدر بزرگ

مرضیه آذرافزا

به احمد،
فرزند حسن، فرزند احمد، فرزند روح‌الله موسوی خمینی

فرزند یا فرزندزاده روح‌الله خمینی هم که باشی، مانند هر شهروند دیگری نمی‌شود آزادی‌ات را برای انتخاب سبک زندگی شخصی، از تو سلب کرد؛ طلبه هم که باشی می‌توانی مثل جوان‌های امروزی، مدرن و خوشگل لباس بپوشی، هر روز یک عکس دلبرانه از خودت در شبکه‌های اجتماعی بگذاری … و برای عمامه‌گذاری‌ات هم مراسمی مثلا در منزل، با حضور بزرگان بگیری، و تبلیغاتی‌اش کنی، ولی چرا برگزاری مراسم در حسینیه جماران؟!

حسینیه جماران جایی‌ست که محروم‌ترین اقشار، به عشق دیدار امام می‌آمدند تا آرزوهای عدالت‌خواهانه خود را در رهبر انقلاب ضد تبعیض، ببینند، جایی که ایثارگرترین آحاد و جوانان، آماده برای تقدیم جان و مال و هستی خویش در راه ایران و اسلام با اشتیاق جمع می‌شدند تا از رهبر خود الهام بگیرند؛ جایی که در زمان امام کسی اجازه نیافت تا با تغییر یا ترمیمی، سادگی و بی‌آلایشی آن را دگرگون کند.

فرزند و فرزندزاده روح‌الله خمینی اگر مایل است که به سبک خود زندگی کند، طبعا اختیار با خود اوست، ولی اگر از اعتبار امام مایه می‌گیرد، انتظار می‌رود چون او، درد آشنا، با محروم‌ترین مردمان زندگی کند. به زشت‌گویی هتاکان در این مورد کاری ندارم، اما کاش در حسینیه جماران، که نمادی از فرهنگ و آرمان‌های انقلاب است، همچون یک شخص ویژه، آن مراسم را نمی‌گرفتید و چنین نمایشی‌اش نمی‌کردید.

از این دست افسوس‌ها قبلا خورده‌ایم و می‌خوریم؛ هرگاه که جلال و جبروت مقبره رهبری را می‌بینیم که در زمان حیات‌اش، پرهیز جدی داشت که ذره‌ای از زیست مردمانه فاصله بگیرد. رهبری که گرچه هرگز از جماران خارج نشد، ولی مردم با او در خانه‌های خود زندگی می‌کردند و کسانی دانسته و نادانسته او را در مقبره‌ای با شکوه، محصور کردند.

 

نگام ، ناگفته های ایران ما