بار دیگر سخنی با شورای شهر تهران / افشین علا

رای نزدیک شدن به انتخاب گزینه نهایی شهرداری تهران، وقت زیادی نمانده است.
اعضای اصلاح طلب شورای شهر، بعد از تجربه ناموفق انتخاب شهردار قبلی که به دلایلی مجبور به کناره گیری شد، باید به گزینه ای برسند که برآورنده انتظارات عدیده و بعضا متناقضی باشد که هم شهروندان از او دارند، هم لایه های پیچیده حاضر در ارکان قدرت.

چندی پیش بر لزوم تمکین اعضای محترم شورا در برابر نظرات رهبر اصلاحات پیرامون اولویت های گزینه مد نظر، تأکید کرده بودم.
دلایل آن را نیز برشمردم و نیازی به تکرار آن نمی بینم. اما اکنون به نظر می رسد با منتفی شدن حضور دو گزینه جدی نزدیک به رهبر اصلاحات، راه برای رقابت نمایندگان احزاب و گرایش های مختلف درون اصلاحات درخصوص انتخاب گزینه ای نزدیک به جریان خود، باز شده باشد.

این در حالی است که اصرار اعضای شورا بر شهردار شدن گزینه نزدیک به خود، علاوه بر آن که خطر تشتت و اختلاف را به همراه خواهد داشت، موجب دلسردی شهروندان و ایجاد تشکیک در ذهن آنان نسبت به انگیزه ها و نیات حقیقی منتخبان خود در شورا خواهد شد.

پیشنهاد من، هم به اعضای شورا و هم به چهره های تعیین کننده اصلاحات این است که با توجه به شرایط خاص جریان اصلاح طلبی در این برهه زمانی، و واقعیت های موجود در عرصه های پیدا و ناپیدای تعاملات قدرت، از اصرار بر انتخاب از میان گزینه های صرفا سیاسی اجتناب کنند و چهره های اجرایی و واجد امکان تعامل با نهادها و جناح های ذی نفوذ را در اولویت قرار دهند.این هم به نفع جریان اصلاح طلبی برای حفظ حضور خود در چرخه تعاملات سیاسی درون نظام است، هم اعتماد شهروندان را به آنان بیشتر خواهد کرد.

فراموش نکنیم هر چهره اصلاح طلبی که شهردار تهران بشود، جامعیت و وزنی به اندازه محمدعلی نجفی نخواهد داشت. وقتی نجفی نتوانست یا نگذاشتند در تحقق آمال اصلاحات موفق باشد، چهره های اصلاح طلب دیگر با وزن سیاسی و اجتماعی کمتر چگونه خواهند توانست با موانع موجود بر سر راه اصلاح طلبان در عرصه های اجرایی دست و پنجه نرم کنند؟

حرف آخر این که آیا بهتر نیست به جای تأکید بر اصلاح طلب بودن شهردار آتی، به گزینه ای بیندیشید که نزدیک به اصلاح طلبان باشد، اما قدرت اجرایی بیشتر و امکان تعامل وسیع تر با سایر ارکان قدرت در نظام را داشته باشد؟ ضمن آن که از یاد نبریم اصلاحات دیگر وقتی برای آزمون و خطا ندارد.