گفتگو با محمد جواد حق شناس : جامعه ما در حال گذار از استبداد مطلق است

 

نگام ، سیاسی _ هرچه اعضای شورای شهری که همه آنها اصلاح‌طلب هستند با یکدیگر هماهنگ و منسجم هستند و منافع شهر را بر منافع حزبی ترجیح می‌دهند ولی عده‌ای که زمانی لیدرهای جریان اصلاحات بودند آنها را به سخره می‌گیرند و در مورد شورایی که با رای بالا و چشمگیر وارد بهشت شده‌اند می‌گویند فعالیت شورای شهر بچه بازی است .

 

قبل از انتخاب شهردار جدید تهران برخی از شخصیت‌ها مانند عباس عبدی و محمد عطریانفر که جزو معرفترین چهره‌های جبهه اصلاحات قلمداد می‌شوند به نوعی رای مردم را نادیده گرفتند و فعالیت شورای شهر تهران را بچه‌بازی خواندند و گفتند که شورای شهر تهران صلاحیت انتخاب شهردار را ندارد و باید به آنها کمک شود. چنین واکنش‌هایی می‌تواند باعث دلسرد شدن مردمی شود که در انتخابات ۲۹ اردیبهشت ۹۶ شرکت کردند و به لیستی رای دادند که همه این نفرات که حالا منتقد شورای شهر شده‌اند آن را تایید کرده بودند. نباید فراموش کنیم مردم ایران بارها از انتخابات دلسرد شده‌اند و در آن شرایط افرادی با رای‌های پایین ۳۰۰ هزار عدد وارد پارلمان شهری پایتخت شده بودند و اتفاقاتی همچون ظهور احمدی‌نژاد و مدیرت پر انتقاد محمدباقر قالیباف به میان آمد و باعث شد پایتخت ایران با مشکلاتی نظیر آسیب‎‌های اجتماعی، ترافیک، آلودگی هوا و … دست به گریبان باشد. پس چنین بر می‌آید که نباید به دلیل خواسته‌های حزبی و شخصی شهروندان را از لیستی که امید نام دارد دلسرد کرد.

محمدجواد حق‌شناس، عضو حزب اعتماد ملی که گزینه آنها اکنون به‌عنوان شهردار تهران انتخاب شده است، در جواب این انتقادها می‌گوید: «ایران در مرحله گذار از استبداد مطلق است و برای گذشتن از این نوع دیدگاه‌هاست که برخی می‌خواهند حرف فقط حرف خودشان باشد. باید در انتظار گذشت زمان بمانیم.»

در ادامه  گفت‌وگوی شهردار آنلاین را با محمدجواد حق‌شناس، عضو شورای شهر تهران می‌خوانید.

-نامزدی که حزب اعتماد ملی برای شهرداری تهران معرفی کرده بود با اجماع اصلاح طلبان شهردار شد. این اجماع چگونه صورت گرفت؟

«حداقل کاری که شورا می‌توانست بکند انجام تعهداتش به رای مردم بوده و هست. باید تاکید کنم که اعضای شورای شهر نمی‌توانند هیچ ملاحظه‌ای در مقابل اعتماد و خواست مردم داشته باشند. زیرا نمایندگان شورای شهر در جایگاهی که قرار گرفته‌اند هیچ پشتوانه‌ای جز آرای میلیونی مردم ندارند. مسیری که ما در حال پیمودن آن هستیم خواست مردم است و قانون به‌عنوان چتر و بستر فعالیت‌های ما است که تخطی از آن جایز نیست. انتخاب شهردار جدید تهران هم در همین راستا بوده است.»

انتخاب شهردار تهران چه حساسیت‌هایی داشت و شهردار چه وظایفی دارد؟

«انتخاب شهردار تهران انتخاب یک مدیر بلندپایه‌ای است که فعالیت او باید برای تحقق خواسته‌های مردم که برای آن برنامه و بودجه‌ تصویب شده مطابقت داشته باشد. شهردار پایتخت باید بتواند بین دو حوزه شهرداری و شورای شهر تعامل برقرار کند و امکاناتی که در داخل شهرداری وجود دارد را در اختیار شهروندان قرار بدهند. فعالیت شورا و شهرداری نهایتا تنها با یک هدف صورت می‌گیرد و آن هم افزایش رضایت‌مندی شهروندان است. در برنامه‌ای که محمدعلی افشانی به‌عنوان نامزد شهرداری تهران ارائه داد تاکیدش بر شهر زیست‌پذیر و شهروند مشارکت‌پذیر بود این هدف کاملا در قاعده اصلاح‌طلبی حرکت می‌کند. این پیام به‌نظر من با روند مجموعه شورای شهر و شهرداری بیانگر آن است که می‌توانیم در چهار سال آینده شهرداری داشته باشیم که بر اساس خواست مردم بتواند شهر را اداره کند.»

قبل از رای گیری انتخاب شهردار تهران برخی مانند عباس عبدی و محمد عطریانفر انتقادات تندی از شورای شهر کرده بودند و اشاره داشتند به اینکه شورای شهر فعالیت‌ش بچه‌بازی است و حتی از سید محمد خاتمی خواسته بودند که برای انتخاب شهردار آینده بیاید و به شورای شهر کمک کند! آیا این لیست ۲۱ نفره مورد تایید این دونفر و خاتمی نبود که اکنون چنین واکنش‌هایی انجام می‌دهند؟

«شورای شهر ۲۱ عضو دارد که شاید برخی از چهره‌های شورا جوان باشند و نسبت به پدرخوانده‌هایی که از بیرون به شورا نگاه می‌کنند سوابق‌شان کمتر باشد. با تمام این حرف و حدیث‌ها این شورا نشان داد که از یک خرد جمعی مطمئن و قابل اتکا برخوردار است و قدرت تصمیم‌گیری، بدون تکیه بر اسامی که خارج از شورا هستند را دارند و هیچ ‌وقت تسلیم خورده فرمایشات پدرخوانده‌ها نخواهند شد.»

این پدرخوانده‌ها چگونه باید عمل کنند؟

«قواعد دموکراتیک و قوانین مربوط به حقوق شهروندی به آنها حکم می‌کند که با احترام با شورای شهر سخن بگویند و حتی اگر مخالف تصمیمات اعضا هستند به آنها احترام بگذارند این درست نیست که تصمیمات شورای شهر را در انتخاب گزینه‌ها زیر سوال ببرند و این گزینه‌ها را شایسته اداره شهر ندانند و ترکیب آنها را ترکیب غیرواقعی تلقی کنند. عملکرد شورای شهر نشان داد که در حرکت جمعی با وجود اینکه برخی اختلاف سلیقه‌ها وجود دارد در سطح تصمیم‌گیری وفادار به رای مردم هستند و بر اساس منافع کلان تصمیم می‌گیرند.»

-در برهه‌ سیاسی و اجتماعی و حتی تاریخی که ما در آن حضور داریم و با رفتاری که جریانات رقیب اصلاحات و سایر نهادها با اصلاح‌طلبان دارند آیا این متلک پرانی‌ها و حاشیه‌سازی‌ها به نفع جریان اصلاحات خواهد بود؟

« قبل از ورود به این بحث باید بدانیم که جامعه ما در حال گذار از فضای استبداد مطلق به سمت یک  فضای دموکراسی و مدنی است، این گذار در غرب ۳۰۰ سال طول کشید تا به نقطه مطلوبی که اکنون در آن قرار دارد برسد، اما آغاز جریان مبتنی بر دموکراسی و مدنی‌خواهی در ایران از دوران مشروطه آغاز شد و هنوز ۱۱۵ سال بیشتر از آن نگذشته است و همچنین از دومین گام که انقلاب ۵۷ بود نزدیک به ۴۰ سال می‌گذرد. در برخی از باورها به نظر می‌رسد که آن خوی و خوی استبدادی و نگاه بالا به پایین همچنان در خون ما و در ژنتیک رخنه کرده است. هنوز ما در خانواده‌های خود نسبت به فرزندان رفتار درستی نداریم، یک معلم هنوز نمی‌داند نوع رفتار درست با دانش‌آموزان چگونه باید باشد، یک مدیر جزء هنوز نمی‌داند با کارمندان خود چگونه درست رفتار کند و حتی یک راننده تاکسی نمی‌داند حقوق مسافرانی که در ماشین‌ش نشسته‌اند چیست.»

اکنون ما باید چه کنیم؟

«ما برای گذر این ژن استبدادی نیاز به زمان داریم. احترام به نمایندگان پارلمان شهری در تمام جهان محفوظ است، ما باید بپذیریم فردی که مدیر باتجربه و توانمندی است و امتحان خود پس داده و برای شهر خود تصمیم می‌گیرد قبل از هرچیز یک شهروند است. شورای شهری که بیش از ۲۶ میلیون رای در سبدش قرار دارد باید محترم باشند و با احترام به این جمع باید تصمیمات آنها را پذیرفت حتی اگر این تصمیمات با نظر من نوعی در تضاد باشد. ما باید یاد بگیریم که بزرگی این نیست که نظر خودمان را نظر نهایی و حاکم بدانیم و بخواهیم که همه با من همراه شوند و بگوییم که اگر کسی با نظر من همراهی نکرد نظرش قابل قبول نیست. نسل امروز ما این موضوع را به خوبی تجربه می‌کند و در آینده این ژن استبدادی به سمت ژن شهروندی تغییر خواهد کرد.»

پاسخی بگذارید