به مناسبت هفتادمین سالگرد تاسیس کشور اسراییل

راه سبز امید

 

اسرائیل در ماه می سال ۱۹۴۸ میلادی همزمان با اخراج دسته جمعی فلسطینیان از سرزمین مادری خود اعلام موجودیت کرد.

نخست اعضای دائم شورای امنیت و به تدریج سایر کشورهای جهان آنرا به رسمیت شناختند.

زیرا پیش از آن مطابق تصمیم سازمان ملل، سرزمین فلسطین بین اعراب و یهودیان تقسیم شده بود و هر دو جامعه تحت قیومیت دولت انگلستان به سر می بردند ، همزمان با عقب نشینی دولت انگلستان از فلسطین دولت اسرائیل اعلام موجودیت کرد.
اعراب این روز را روز نکبت نامیدند و کشورهای عربی زیر بار تقسیم فلسطین نرفتند و کشور جدید اسرائیل را هم به رسمیت نشناختند با آن وارد جنگ شدند.

و این بزرگترین اشتباه یا خیانت کشورهای عربی بود.

آنها اگر واقعا خواهان احقاق حقوق ملت فلسطین بودند باید همزمان آن ها هم تشکیل دولت فلسطین را اعلام می کردند و آنرا به رسمیت می شناختند.

اما بجای این کار ارتش های عربی تحت عنوان حمله به اسرائیل بقیه سرزمین فلسطین را به اشغال خود در آوردند و بعدها در سال ۱۹۶۷ در طی یک جنگ خفت بار و صوری بقیه آنرا به اسرائیل واگذار کردند.
واقعیت آن است که رهبران کشورهای عربی هیچ وقت در ادعای خود صادق نبوده اند زیرا طراحان و ترسیم کنندگان نقشه کشور اسرائیل و کشورهای عربی و رژیم های حاکم بر آن ها در واقع یک نفر بود و آن هم کسی به جز استعمار پیر انگلیس نبود و اگر قرار بود که آن ها موجودیت اسرائیل را زیر سوال ببرند در واقع موجودیت خود را زیر سوال می بردند.
کشور اسرائیل اکنون پس از گذشت هفتاد سال از تاسیس آن ، یک واقعیت موجود و غیر قابل انکار و غیر قابل تغییر است و شعار برانداری آن یک شعار پوپولیستی است که تنها مصرف داخلی دارد و جهت کسب مشروعیت و پرستیز انقلابی توسط رژیم های استبدادی بکار می رود.
شاه ایران کشور اسرائیل را بصورت دوفاکتو یا مشروط به رسمیت شناخته بود و بیشتر کشورهای دنیا نیز به همین صورت اسرائیل را به رسمیت می شناسند از جمله روسیه و سوریه و حتی دولت خودمختار فلسطین‌.
پس از انقلاب ، دولت ایران سفارت اسرائیل را تعطیل کرد و به جای آن سفارت فلسطین را برپا نمود ،  و کشور اسرائیل را رژیم اشغالگر قدس نامید و نابودی آن را شعار رسمی خود قرار داد و این آغاز یک خصومت چهل ساله بین دو کشور بود.
اکنون پس از گذشت هفتاد سال از تاسیس اسرائیل و چهل سال از تاسیس جمهوری اسلامی وقت آن رسیده است که ایران دست از این دشمنی و خصومت بی حاصل که دود آن تنها به چشم ملت ایران و سایر ملت های مسلمان خاورمیانه می رود بردارد و همانند جامعه جهانی این کشور را در چارچوب مرزهای سال ۱۹۶۷ و قطعنامه های سازمان ملل به رسمیت بشناسد ، این اقدام هرگز به معنی به رسمیت شناختن سیاست های توسعه طلبانه و اشغالگرانه و نژاد پرستانه این کشور نیست‌.
دولت اسرائیل بخاطر اشغال قدس شرقی و ساحل غربی رود اردن و جولان در سال ۱۹۶۷ و ادامه سیاست شهرک سازی در سرزمینهای اشغالی یک دولت اشغالگر و توسعه طلب و تروریست و نژاد پرست محسوب می شود و به این خاطر محکوم است و باید از این سرزمین ها عقب نشینی کند و مادامی که این سرزمین ها را در اشغال خود دارد و حق حاکمیت ملت فلسطین را به رسمیت نشناخته باید شناسایی آن بصورت مشروط باقی بماند و حق ندارد قدس را بعنوان پایتخت خود برگزیند.
اگر دولت ایران واقعا مدافع حقوق ملت فلسطین و مخالف سیاست اشغال گری اسرائیل است بهتر است دست از شعار بی محتوای نابودی اسرائیل بردارد تا بعنوان یک دولت حامی تروریسم و مخالف جامعه جهانی شناخته نشود و ممنوعیت سفر به قدس برای شهروندان ایرانی را رفع کند ، زیرا ادامه این سیاستها تنها به سود اسرائیل و به زیان فلسطینیان و هم مخالف منافع ملی مردم ایران است‌‌.

 

نگام ، ناگفته های ایران ما

پاسخی بگذارید