از صیاد شیرازی بعید بود چنین فرزندی داشته باشد

حسن مقیمی

وارد ساختمانی اداری و لوکس مربوط به پژوهشگاه مطالعات علوم و معارف جنگ می شویم که در طبقه انتهایی آن مهدی صیاد شیرازی حضور دارد.

ساختمانی که درخیابان شهید مرتضی مطهری (نام پیشین: خیابان تخت طاووس) یکی از خیابان‌های مرکزی و منتهی به خیابان ولیعصر که از سمت شرق به بزرگراه شهید صیاد شیرازی متصل می‌شود ، بنا گردیده است

وارد اتاق کارش میشویم اما با کمال تعجب چشممان به مردی بدور از تجربه جنگ می افتد .مردی بیست و چند ساله که مدیریت پژوهشگاه مطالعات علوم و معارف جنگ و مسئول گروه تحقیقی امیر سپهبد شهید صیاد شیرازی است.آیا حقیقتا تنها فرزند صیاد شیرازی بودن کافی ست تا بتوانی بر مسند قدرت بنشینی؟

.آیا باز هم سخن از ژن های خوب و آقازاده های خوبتر به میان می آید.
باری…
فرزندی که گویا خودش هم توانایی مدیریت چنین جایگاهی را ندارد و از نوع برخورد و رفتار او مشخص است که تنها به پشتوانه نام پدر اینجاست و شاید در خلوت خود ، اعتراف کند که جانبازانی هستند که بهتر از من می توانند آثار پدرم را حفظ و نشر کنند و این مسئولیت را بر عهده بگیرند.

برای ضبط گزارشی رفته بودیم. صیاد شیرازی، مردی که با قدرت کلام و دانش نظامی و عملیاتی خود جنگ را مدیریت می کرد.
اما فرزند او از چنین خصائصی برخوردار نیست. مجبور به قطع برنامه میشویم.
حرف دل ما را به ناگاه تصویربردار با تجربه ما بیان میکند.
گفت:از صیاد شیرازی بعید بود چنین فرزندی داشته باشد.شما فرزند شهید صیاد هستید ، محکم تر باشید.

سکوتی همه جا را فرا گرفت و به ضبط ادامه برنامه پرداخته شد .

برنامه و گفتگویی ضعیف که بیش از پیش بر ما ثابت کرد جمهوری اسلامی مقر فرماندهی و کنترل آقازاده های بی دانش و ژن های خوبِ معیوب می باشد.

 

نگام ؛ ناگفته های ایران ما