بلوچستان ؛ قربانی بی توجهی !

 

کتایون محمودی

 

وقتی از فقر و تبعیض حرف می زنبم ؛ یاد سیستان بلوچستان می افتیم !

کویر صبوری که با قاچاق و آدم ربایی به ما معرفی اش کرده اند .

دایم در رسانه و روزنامه می خوانیم و آنقدر در اخبار شنیده ایم که باورش کرده ایم .

اما روی دیگر سکه ، واقعیاتی است که وارونه نشان اش داده اند .

استانی که به گواه آمار ؛ کمترین میزان طلاق را دارد . به شهادت مسافران و گردشگران ، مهربان ترین مردم و امن ترین جای ایران است .

این کدامین دست است که عمدا بد

معرفی اش می کند ؟

اگر سرزمین خشک و کویری و پرت ایران ؛ محل قاچاق است ؛ از بی توجهی دولتمردان است که جایی را گلستان و جای دیگر را گورستان کرده اند .

بودجه ها عادلانه تقسیم نمی شود و فرصت و بستر توسعه اندک است .

مردم در نابرابرترین وضعیت معیشت با استان های دیگر به سرمی برند .

بیکاری بیداد می کند و این سرزمین پهناور ؛ کوچک ترین قسمت عنایت و توجه را از ایران ثروتمند به خود دیده است .

مردم اش مرز نشین اند و این فرصت ؛ برایشان بستر رشد نشده است .

اوج فلاکت و فقر و تباهی ؛

تصویر این مردم را قاب گرفته که هرچه تقلا می کنند ، کمتر دیده می شوند .

ناامن کردن این خطه ی دور از پایتخت ، دودش به چشم کی می رود ؟

جای جا دادنش در جدول توجه و آبادی و در آوردنش از چرخه فقر ؛

قربانی پخش بی رویه ی اسلحه اش کرده اند و این جفای مضاعف است .

تبریز و اصفهان و مشهد ؛ پاره های تن ایران بانو هستند

و انگار بلوچستان از نامادری است که جز نامهربانی و قهر چیزبیشتری سهم اش نیست ؟

بلوچستان ناامن و مرزهای پرخطر ؛ تهدید هستند و تهدید ، فرصت ها را می سوزاند.

چرا باید نام گوشه ای از وطن ؛ مترادف وحشت باشد ؟ چرا برای بازسازی این چهره که خرابش کرده ایم ؛ کاری نمی کنیم ؟

بلوچستان و مردم نجیب اش ؛ مستحق این بی مهری ها نیستند ..

سرزمین مهربانان را نگاهی تازه باید کرد که سال هاست طاعون بی توجهی ، جانش را آزارده و تب اش به تشنج رسیده …

برای بلوچستان ؛ مسکنی از جنس آرامش باید برد !

 


نگام ؛ ناگفته های ایران ما