کی زمان مناسب می شود ؟

 

یدالله اسلامی

تاریخ برای درس گیری وپندآموزی است

و اگر از گذشته و تاریخ و آن چه قبلا به وقوع پیوسته است درس نگیریم

به شکل غم آنگیزی از پیامدهای آن رنج خواهیم برد .

روابط ایران و آمریکا که پس از اشغال سفارت دچار دگرگونی بنیادی شده

و به گونه ای رمزآلود راه تدبیر و چاره اندیشی در آن بسته مانده

و دغدغه حل مشکل اگر چه بوده و هست

ولی فرصتی برای حل اساسی آم فراهم نیامده است

و هم چنان از پیچیدگی های ویژه در روابط بین المللی برخوردار است .

حالت قدسی بخشیدن به نداشتن رابطه

و درست کردن تابویی که امکان سخن از آن نباشد

از بارزترین نشانه هایی است که در این سالها با آن دمخور شده و آشنا هستیم .

اما این روزها دیگر سخن گفتن از داشتن رابطه باامریکا حالت میوه ممنوعه را ندارد

و می توان با سهولت بیشتر از آن دم زد و سخن گفت .

ولی باز هم به دلایل روشن ، طرح و بررسی آن ، از سهولت روانی لازم برخوردار نیست .

درکنار این بحث کلی برخی هم از مناسب نبودن زمان برای گفتگو ؛‌

به دلیل :

دست بالا داشتن ترامپ ؛

شرایط بد داخلی ترامپ ؛

انتخابات نوامبر ؛‌

طرح مشکلات و دخالت روسیه در انتخابات ؛‌

ماجراهای غیر اخلاقی ؛‌

بی حاصلی مذاکرات و………

مسایل متعدد دیگر سخن گفته

و با طرح دلیل ، به رد گفتگو روی می آورند .

پرسش این است که پس این زمان کی مناسب می شود ؟

آیا زیان های ناشی از نداشتن رابطه با امریکا به درستی ارزیابی و واکاوی شده

و نقش این مقوله در مشکلات درونی جامعه به خوبی ارزیابی می شود ؟!

آیا توان آمریکا در اثر گذاری بر سیاست و اقتصاد جهانی

و پیشی گرفتن رقبای منطقه ای ایران و سایر کشورها

همراه با شرایط جامعه ایرانی

به خوبی درک شده ؟

و نیازهای آینده کشور به خوبی برآوردشده؟

و قدرت سایر کشورها در شرایط مخالفت آمریکا

برای پیشبرد طرح های زیر بنایی وتوسعه ای مورد مطالعه قرار گرفته است ؟

آیا این امر از نظر گذرانیده شده است که پس از انتخابات نوامبر

تمایل ترامپ برای گفتگو کمتر و سرسختی های او احتمالا بیشتر خواهد شد ؟

اگر کسانی گمان می کنند ترامپ جای خود را به پنس می ده

آیا از روحیه و نگرش پنس آگاهی واطلاع کافی دارند ؟

آیا توانایی کشورهای اروپایی همراه با روسیه وچین را

در توازن قدرت اقتصادی و سیاسی با امریکا به خوبی تحلیل کرده ؟

و پیامدهای آن را به درستی درک کرده اند ؟؟؟

نکته ای که سال ها با آن خو گرفته ایم

یکی حساس بودن شرایط کنونی و دیگر مناسب نبودن زمان گفتگو است .

این ها بخشی از ادبیات سیاسی ما شده است .

سیاست برای حل مشکل و باز کردن گره و گفتگو برای تامین منافع ملی است .

گفتگو امری لازم و مبارزه و نزاع امری از سر اجبار است

پایان هر منازعه ای نیز گفتگو است

پس پیش از نزاع هم می توان به دامن گفتگو آویخت

و دیگر باید بر مناسب نبودن زمان مهر پایان بزنیم . 

گفتگو نیکو است

وهم اکنون هم زمان گفتگو است.

 

نگام ؛ ناگفته های ایران ما