انباشت خشم مردم نسبت به همه جریان ها به دلیل عدم تغییر در شرایط نامطلوب موجود ؛ راه پیشنهادی بازهم اصلاحات است ولی واقعا دارد دیر می شود

 

یدالله اسلامی

 

چه بخواهیم و چه نخواهیم .

و چه روا بدانیم و چه ناروا بخوانیم

خشم مردم از آن چه درکشور جاری است

و این روزها با گرانی پیوند خورده است

بسیار است

و نگرانی از ناکارامدی هم بزربان همگان جاری است .

با هرکس که باب سخن گشوده می شود از ناکار امدی

و فساد و مقاومت دربرابر اصلاحات

و ناتوانی اصلاحات در عمل به وعده ها

و عهد شکنی روحانی شنیده می شود .

خیلی ها می گویند اصلاح طلبان هم نتوانسته اند

راهی برای برون رفت از مشکلات طراحی کنند

و مردم بارها و بارها امید خود را به اصلاحات به نمایش گذاشته اند

و در انتخابات به پیشنهادات آنها رای داده اند

ولی درعمل در بر همان پاشنه می چرخد

که پیش از آن بوده است

و هیچ تغییر معناداری رخ نداده است .

برخی می گویند اصلاح طلبان هم اسیر قدرت شده اند . 

هرچند ایده های اصلاح طلبانه جایگاه ویژه ای بین مردم دارد

ولی صبر مردم برای دیدن تغییر پایان یافته است .

شکست هایی که از سال ۸۸ بر بدنه اجتماعی و طبقه متوسط وارد شده است

پیامدهایی بسیار خطرناک تر از تصور حاکمیتی داشته و دارد

که گمان می کند با حصر و زندان توانسته است آن جنبش را سرکوب کرده و از نفس بیاندازد

و هنوز هم برای برون رفت از حصری که برای خود ساخته است روش مناسبی را برنمی گزیند .

شفاف باید گفت که نوع رفتار و کنش های دولت روحانی هم

دربرابر دولت پنهان به گسست های اجتماعی دامن زده است

و امید را نیز دچار چالش کرده است .

واقعیت این است که آقای روحانی خود را اسیر اطرافیانی کرده است

که هیچ ارتباط منطقی و سازمان یافته با بدنه اجتماعی و پشتیبانان سیاسی خویش نداشته و ندارند

و راه را برای این ارتباط آقای روحانی نیز هموار نمی کنند.

جامعه روز به روز خشمگین تر می شود .

مردم از اصلاح طلبان در شرایط کنونی انتظار اظهار نظر شفاف و روشن در برابر شرایط جاری را دارند .

به واکنش اصلاح طلبان در برابر اعتراضات دی ماه نقد جدی دارند .

بیش از هر چیز واکنش روحانیون مبارز که به نام آقای خاتمی تمام شده است

شاید در بروز این نگرانی و نقد و اعتراض دامن زده باشد .

بیانیه اقای خاتمی در آن رخدادها شنیده نشده است .

یعنی بدنه اجتماعی این پیام را دریافت نکرده است .

یعنی مردم اصلاح طلبان را نیز مبهوت قدرت

و ناتوان از انجام تعهدات و ایجاد تغییرات دانسته

و کم کم به ناامید از اصلاحات به جای ناامیدی از اصلاح طلبان هم می رسند .

درسخنان دو و چند نفره ؛

در گفتگوها و در پرسش ها و پاسخ ها

و در اعتراض های خیابانی شواهد این سخن بسیار است . 

این روزها شاهد انباشت خشم اجتماعی هستیم . 

راه پیشنهادی بازهم اصلاحات است

ولی واقعا دارد دیر می شود . 

 

نگام ؛ ناگفته های ایران ما

دیدگاه شما

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.