ساختار سیاسی دو پاره

 

محمد حسین آهنین پنجه

 

در حال حاضر ، ساختار سیاسی ، دو پاره است .

پاره ی ایدئولوژیک و پاره ی سیاسی .

پاره ی نخست ، از ابتدا در موضع اختلال و انسداد پاره ی دوم بوده و هست .

بعضی ، آن را تعبیر به دولت سایه می کنند .

اما نه آن گونه که در انگلستان می توان دید .

بیشتر به شکلی که در آمریکا وجود دارد .

در آن جا وال استریت و مجتمع های صنعتی – نظامی ،

در این جا مجموعه ی نهادهای نظامی – سیاسی و مالی – فرهنگی ذیل صلاحیت های ایدئولوژیک .

دولت سایه در برابر پاره ی دوم ،

مقطع به مقطع ،

بیش از پیش سعی کرده برنامه ها و شعار های مطرح شده از سوی او را زمین گیر و بلاموضوع جلوه دهد .

اکنون ،

دقیقا آن چه را که آقای روحانی وعده می کند و شعار اش را می دهد ،

آن ها به چالش می گیرند و سعی می کنند ،

نشان دهند ، ایشان کاره ای نیست

و اگر هم بخواهد کاری کند ، خیلی زود ، امکان عملی شدن آن را منتفی می کنند .

در نتیجه ،

قابل تصور و محتمل است که حتی او را به سمت وعده دادن و چه بسا ایستادن بر آن سوق دهند

تا بتوانند درگیری را بالا برده ،

هزینه هایش را افزایش و محکم تر بر زمین اش بکوبند .

البته ، این به اعتبار مرد عمل نبودن و عدم ، یا ضعف اراده در وی

برای تغییرات شاید جدی و شاید محذوراتی است

که طرح و بیان آن در حال حاضر می تواند برایش هزینه هایی را در پی داشته باشد ،

و شاید این ابهام که در واقع ، همه از هم گرو دارند

و بر اساس آن ، مناسبات شان بر پایه مصالحی است که مقام و موقعیت شان اقتضاء می کند .

آن چه در این میان برای مخالفان دولت و برخی دولتی ها موضوعیت ندارد ،

مصالح مردم است .

مردم ، تنها در جایی برای شان معنا پیدا می کنند

که باید به عرصه ی نمایشاتی وارد شوند که بتوان خرج مشروعیت نظام شان کرد .

از این منظر ، به نظر من ، جایی برای درخواستی از برخی از این ها نمی ماند .

چون بیش از این و سال هاست که از مردم فاصله گرفته اند

که حتی اگر هم بخواهند ، نمی توانند آن ها را ببینند و در یابند .

 

نگام ؛ ناگفته های ایران ما