دو عکس و هزاران پیام ؛ باز هم دیر نشود!

 

 

عیسی سحرخیز

 

دست به دست شدن و باز نشر هزاران باره ی دو عکس

تاثربرانگیز طی بیست و چهار ساعت گذشته

باز این نکته را اثبات کرد

که مردم ایران با وجود تمام معضلات و مشکلات فراوان شخصی

کماکان دغدغه های عزیزان در حبس و حصر خود را دارند

و به آنان می اندیشند

و در خلوت خویش اشک حسرت فراوان می ریزند.

یک عکس تصویر تکیده و بیمار میرحسین موسوی

یکی از رهبران جنبش سبز است

و دیگری عکس آرش صادقی زندانی سیاسی

محبوس در زندان گوهردشت کرج، در بستر بیماری.

در مورد بیماری قلبی میر دل ملت ایران بسیار گفته اند

و ضرورت پایان یافتن حصر او و شیخ مهدی کروبی

پیش از آن که حادثه ای ناگوار پیش آید

و دود آن به چشم همه برود، اما کو گوش شنوا!

اما عکس تاسف برانگیزتر

به نوجوانی تعلق دارد که گزارش شده است

به احتمال زیاد به سرطان استخوان مبتلا شده است.

گفته می شود آرش صادقی در روز  ۲۳ خرداد ٩٧

در پی احساس درد شدید در ناحیه ی بازو

به یکی از مراکز درمانی نظامی منتقل شده

و بعد از معاینه های تخصصی و تصویربرداری ” ام آر آی ” مشخص شده است

که به بیماری تومور استخوانی مبتلا شده

ضرورت دارد برای درمان اساسی به مراکز تخصصی منتقل شود.

پرونده حقوق بشر جمهوری اسلامی

نشان می دهد که موسوی و صادقی

اولین زندانیان دربندی نیستند

که به دلیل بیماری قلبی و ابتلا به سرطان

دچار عوارض سنگینی شده یا حتی جان بأخته اند.

بیم آن می رود که عدم رسیدگی مناسب

به وضعیت آرش صادقی

پیامدی چون محسن دکمه چی و علیرضا رجایی در برداشته باشد؛

یکی در زندان جان باخت و دیگری شهید زنده ای شده است

که تصاویر چهره ی او پس از عمل های مکرر

اما دیرهنگام، دل همه را می لرزاند

به جز مسببان واقعی نقض حقوق بشر در ایران.

امید است که این موارد تجربه ای آموزنده ای باشد

برای حکام جمهوری اسلامی

پیش از آن که ملت

آه حسرت از دل برأورند و بگویند: باز هم که دیر شد!

 

 

نگام ، ناگفته های ایران ما