پدیده پلید غلوّ در شئون رهبری

 

 

شهاب الدین حائری

 

بعضی دوستان ائمه علیهم السلام در شان ایشان غلو می کردند

امامان ما در مواردی که غلو به شریک قرار دادن آن ها با خدا می انجامید

حکم به اجرای حد و اعدام آن ها می دادند

و قضیه امیرمومنان در این زمینه مشهور است

و بصورت کلی شیعیان را از نشست و برخاست با اهل غلوّ در شئون شان منع می نمودند

متاسفانه امروز ما با پدیده غلوّ در شئون رهبری مواجه هستیم

عده ای عملا کلمات وی و نه ائمه معصومین را ملاک و معیار میدانند

عده ای دیگر ، وی را قولا یا عملا معصوم می دانند

دیگرانی به مقایسه شئون خاص الهی معصومین و او می پردازند

و مثلا چنین شعری را شعار خود قرار میدهند که

“از علی تا به علی فاصله نیست…..”

یا اخیرا اقای سعیدی مشاور رهبری در سخنانی

با یک مشابه سازی اینگونه گفته است:

در روز غدیر”من کان روح الله مولاه فهذا علی ( رهبر انقلاب ) مولاه”

علت برخورد قاطع اهل بیت علیهم السلام با غُلات

آن بود که عملا آن ها شیرازه دین را از هم می گسیختند

و انحراف در دین وارد می نمودند

که نتیجه آن نابودی دین اصیل بود

حال سوالی که مطرح میشود این است

آیا با چنین اهل غلوّی چنان میکنیم که معصوم می کردند ؟

آیا آنان را طرد و بر صورت متملقین و منحرفین خاک میپاشیم ؟

آیا مومنین را از نشست و برخاست با ایشان منع و آنها را منزوی می کنیم ؟!

رهبری جسته و گریخته تبری خود از اهل غلو در شئون شان را ابراز نموده است

اما به نظر می رسد برخورد صریح وشفاف ودرس آموزی ضروریست

تا شجره خبیثه غلوّ قدری منزوی گردد

 

 

نگام ، ناگفته های ایران ما

✍️ دیدگاه شما 🙏