سایه سنگین گرانی و دلار بر عزاداری ماه محرم ، از پرهای آلوده ایرانی تا قاچاق وسایل از عراق

 

نگام ، اقتصادی _ بخشی از وسایل عزاداری ماه محرم از خارج وارد می‌شود و بخشی دیگر نیازمند واردات مواد اولیه برای تولید هستند. در شرایط بحرانی افزایش قیمت دلار بازار فروش لوازم عزاداری محرم را بررسی کردیم.
به گزارش رویداد ۲۴ اگرچه درنگاه نخست بازار تهران در ماه محرم مشابه هرسال دیگر، محلی برای فروش لوازم عزاداری امام حسین است اما پرس و جویی از تولیدی‌ها و فروشندگان ما را به سوی دیگری از ماجرا می‌رساند. فروشندگان می‌گویند اکثر وسائل وارد می‌شود بنابراین نوسان قیمت دلار و افزیش قیمت ارز باعث شده قیمت این وسائل تغییر کند و البته این تغییر در جهت کاهش قیمت‌ها نبوده است. برای پرس و جوی بیشتر به مغازه‌های بازار تهران که به کار فروش ملزومات مشغول هستند سر می‌زنیم. مسعود یکی از این فروشندگان است که به خبرنگار رویداد۲۴ می‌گوید: افزایش قیمت ۱۰ تا ۵۰ درصدی کالا‌های تولید داخل و گران شدن ۱۰۰ درصدی کالا‌های وارداتی که عمدتا از دبی و چین می‌آید باعث شده قیمت لوازم محرم گران بشود.
او توضیح می‌دهد که به تبع افزایش قیمت آهن، نخ، پارچه و رنگ، قیمت لوازم عزاداری نیز زیاد شده است. به گفته مسعود بخاطر گرانی ۳۰۰ درصدی مواد اولیه ظروف پلاستیکی مثل لیوان و ظروف یک بار مصرف، خریداران تمایل کمتری برای مصرف پیدا کرده‌اند و به نسبت پارسال فروش کمتری داشته‌ایم.

احترامی مغازه‌دار دیگری است که در خیابان سیروس مغازهدارد. او می‌گوید: نرخ پرچم، سنچ، زنجیر و دیگر ادوات محرم نسبت به سال گذشته ۳ تا ۴ برابر شده است و همین امر تعداد مشتریان را بسیار کاهش داده است. اگر سال گذشته ۱۰ خریدار داشتیم، الان تبدیل به ۲ نفر شده‌اند؛ این یعنی تقریبا فروش ما یک پنجم کم شده است.

حسینی صاحب یکی از فروشگاه‌های خیابان سیروس که واردکنندگان پر و سازنده کتیبه و علامت است، به خبرنگار رویداد۲۴ می‌گوید: ساخت یک علامت ۶ تا ۸ ماه طول می‌کشد و جدا از قیمت آهن که تغییرات داشته است، دسمتزدرکارگران هم افزایش یافته است. آهنی که سال گذشته کیلویی ۲ هزار تومان بود امروز به ۶ هزار و پانصد تومان رسیده است.

یکی دیگر از مغازه‌داران که در کار فروش پر است، می‌گوید: بسیاری از کارخانه‌های سازنده شال که در یزد هستند سفارش‌هایی که از قبل به آن‌ها داده بودیم را به ما ندادند. آنها گفتند نخ گران شده و باید پول بیشتری بابت آن به ما بدهید تا اجناس را بفرستیم.

مصطفی می‌گوید پرهایی که به علامت‌ها نصب می‌شود، خارجی هستند چون پرهای ایرانی کیفیت ندارند و به دلیل اینکه از حیوان کنده می‌شود و عملیات ضدعفونی در آن کامل صورت نمی‌گیرد، معمولا خونی هستند و زود فاسد می‌شوند بنابراین تولیدکنندگان خیلی کم از این پرها استفاده می‌کنند. از سوی دیگر واردات پر‌های صادراتی ۱۲۰ درصد عوارض گمرکی دارد بنابراین برای واردکنندگان صرفه ندارد. معمولا برای اینکه کار راه بیفتد پرها ازطریق عراق قاچاق می‌شوند که با دلار ۱۵ هزار تومانی نزدیک به ۶۰ تا ۸۰ هزار تومان برای ما هزینه در بر دارد، درحالیکه همین پر قبلا با ۱۰ تا ۲۰ هزار تومان خرید و فروش می‌شد.

مصطفی در مورد قیمت علامت‌ها گفت: قیمت علامت‌ها بر اساس کیفیت و تعداد تیغه‌ها متفاوت است؛ برای مثال علامت سه تیغه بچه گانه ۷۵۰ هزار تومان و بزرگسال آن ۲ میلیون تومان است. همچنین علامت ۱۵ تیغه ۶ تا ۷ میلیون و ۱۷ تیغه آن ۸ میلیون قیمت دارد. قیمت علامت‌ها به نسبت پارسال دو برابر شده است.

برای اینکه قیمت اجناس را بهتر بدانیم با موبایل گشتی در سایت‌های اینترنتی فروش هم می‌زنم؛ تغییر قیمت‌ها کاملا مشخص است. شماره یکی از فروشندگان اینترنتی لوازم عزاداری را می‌گیرم و درباره افزایش قیمت‌ها سوال می‌پرسم. او به رویداد۲۴ می‌گوید: نسبت به ۲ هفته گذشته ۴۰ درصد افزایش قیمت داشته‌ایم که دلیل آن گرانی پارچه و رنگ است؛ البته این تازه برای اجناس داخلی است که این مقدار تغییر داشته‌اند و کالا‌های خارجی که بیشتر با دلار سر و کار دارد، افزایش قیمت بیشتری داشته است.

بازار شلوغ است؛ خریداران می‌آیند و می‌روند، مراسم عزاداری باید انجام شود و هر کس تلاش می‌کند با آخرین حد صرفه‌جویی وسیله‌ای بخرد. یکی از خریداران می‌گوید تا سال قبل هم نیازی نبود خیلی پول جمع کرد و با کمک یکی دو همسایه مراسم را برگزار می‌کردیم اما الان برای خرید ظروف نذری از چندین همسایه کمک گرفتیم اما برای خرید پارچه نتوانستیم چون خیلی گران شده بود بنابراین تصمیم گرفتیم هرچه پارچه می‌توانیم از همسایه‌ها جور کنیم و آنها را به هم چرخ کردیم و چهل تکه مشکی درست کردیم.
او می‌گوید سال گذشته حتما شربت نذری می‌دادیم، اما قیمت شکر و زعفران و مواد اولیه آنقدر زیاد شده که امسال نتوانتسیم بخاطر همین قند و چای خریدیم که هزینه خیلی کمتری دارد. اگر ببینید ۸۰ درصد نذری‌های مستقر در خیابان‌ها فقط چای می‌دهند، چون هزینه کمتری دارد، مگر آنکه کسی به لحاظ مالی مشکلی نداشته باشد که بخواهد هر روز چای و شربت بدهد.