به یاد دو بانویی که نماد صبر و استقامت زنان ایرانی هستند

 

 

شهره عاصمی

 

خبر خوب امروز اینکه نرگس محمدی برای چند روز به مرخصی آمد.

نامه نسرین ستوده به فرزندش قلب هر مادری را،

یا بهتر بگویم قلب هر انسانی را بدرد آورد.

نامه ستوده به فرزندش در روز اول مدرسه که نمی توانست در کنار فرزندش باشد،

توضیحی از وظیفه انسانی خودش در برابر درد بزرگتر جامعه بود.

و مسئولیتی که این بانو بدوش دارد.

موضوع فقط پیش قراول بودن این زنان در مقاومت مدنی در برابر ظلم جمهوری اسلامی نیست.

مهم این است که این بانوان مبارزه بدون خشونت با هزینه بالا را انتخاب کرده اند.

همان مبارزه ای که نظام شدیدا از آن می ترسد.

برای همین آرزو دارد که این افراد کشور را ترک کنند.

این نوع مبارزه زشتی اعمال نظام را بیشتر نشان می دهد.

گفتمان امروز جامعه گذار به دموکراسی از راه بدون خشونت می باشد.

ما ایرانی می خواهیم که برای همه ایرانیان از هر رنگ و قوم و دین و باوری باشد.

ایرانی که قوانینش بر پایه بیانیه حقوق بشر باشد.

آوردن اسم این دو بانو ارزش مقاومت های مدنی مردان و زنان دیگر در زندان را کم نمی کند.

زنان و مردان بیشتری در زندان کماکان هزینه می دهند.

ما یادمان نمی رود زنان و مردان مقاوم دیگری هم بوده اند،

بدون اینکه در مقابل نظام سر خم کنند

تا آخر مدت زندانشان هزینه داده اند و بعد بیرون آمدند.

هموطنان ما کم هزینه نداده اند.

حتی کسانی که بر اثر شکنجه های جان فرسا مجبور به مصاحبه های فرمایشی شدند برای ما عزیز هستند.

ایران برای همه ایرانیان.

 

 

نگام ، ناگفته های ایران ما