علیه سندرم شکنجه خاموش متحد شویم / محمد درویش

 

 

این‌روزها تا دلت بخواهد خبرهای ناامیدکننده، خشونت‌های بی‌دلیل، کینه‌ورزی، احتکار، اختلاس و انتقام‌گیری را می‌توانی از لابه‌لای گوشی همراهت در شبکه‌های گوناگون اجتماعی گرفته تا تلویزیون منوتو و ایران اینترنشنال و حتی رسانه ملی خودمان دریافت کنی. فلان خطیب نماز جمعه می‌گوید: دنیا بداند ملت بزرگ ایران همیشه و در طول تاریخ صلح‌طلب بوده، به همسایگان خود تعدی نکرده و خواهان نابودی و مرگ هیچ کشور و ملتی نیست. آنهایی که با کوبیدن بر طبل ایران‌هراسی در کاخ‌سفید و تل‌آویو می‌خواهند جهان را از ما بترسانند، کور خوانده‌اند! بلافاصله اما صدای جمعیت حاضر در تایید، جملگی بوی مرگ و انتقام و تهدید می‌دهد و فریاد می‌زنند: مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسراییل، مرگ بر منافقین و آل‌سعود و مرگ بر …

انگار همه خواسته یا ناخواسته داریم تو دل همدیگر را خالی کرده و به خویشتن می‌قبولانیم: امیدی نیست و خانه از پای‌بست ویران است. این وسط اگر بخواهی از امید سخن بگویی، بلافاصله می‌گویند: دیدی حتی به نماینده شورای شهر شیراز هم رحم نکردند! دیدی حتی تحمل  مدارس طبیعت را هم ندارند! دیدی همچنان فعالان محیط‌زیست را بازداشت می‌کنند! دیدی نیروی انتظامی در یزد جلوی رکابزنی چند خانم محجبه را هم گرفت! دیدی اجازه کنسرت در فلان شهر را که مجوز داشت، فلان آقا نداد! دیدی ۴۰۰ دوربین در ورزشگاه آزادی کار گذاشته‌اند تا زنانِ مردنما را شناسایی کنند! دیدی …

پاسخم این است که دیدم! اما به بد دیدن عادت نکرده … و همچنان می‌بینم هموطنان عزیزم در داروخانه و در همین دوربین مخفی چه حماسه پرشوری از همدلی و همیاری می‌آفرینند؛ من دیدم رفتار آن کتابفروشی را که به خریدار گفت: از من کتاب نخر، برو داخل پاساژ و از فلان مغازه بخر، او محتاج‌تر است؛ اگر نداشت، من درخدمتم! من دیدم آن #پیرمرد_مریوانی را که به رغم داشتن آسم، به دل آتش می‌زند تا  جنگلهای بلوط سرزمینش کمتر در آتش بسوزد؛ من شریف باجور را فراموش نمی‌کنم؛ من حماسه آزادی وطن نوروزی و مجاهدت‌های    نرگس کلباسی را در مناطق زلزله‌زده کرمانشاه از یاد نخواهم برد و البته آن سربازان، سرداران و افسران عزیزی که در حادثه تروریستی اهواز، به فکر نجات جان هموطنان خویش بودند نه خودشان … این ملت ایران است.

اتحاد، همدلی و مهرورزی خود را محافظت کرده و بکوشیم در کنار توجه به خبرهای بد، خبرهای خوب را هم ببینیم و به اشتراک نهیم. باید در برابر سندرم شکنجه خاموش ایستادگی کرد و تسلیم سیاه‌نمایی‌ها نشد. دشمنان ایران همین را می‌خواهند تا ما از درون فروبپاشیم و دست به خودزنی جمعی زنیم. آینده این کشور و ملت روشن است و دروغگوی قلدری به نام ترامپ در کاخ سفید و همتایان تمامیت‌خواهش در داخل کشور، هرگز نمی‌توانند این کشور را سومالی، لیبی یا سوریه کنند.

اینجا ایران است

One thought on “علیه سندرم شکنجه خاموش متحد شویم / محمد درویش

Comments are closed.