چرا انتخاب شهردار تهران، همیشه یک چالش برای اصلاح‌طلبان و یک فرصت برای اصول‌گرایان است؟! / محمّد درویش

 

 

حدود یک‌و‌نیم سال از آغاز فعالیت شورای پنجم می‌گذرد که در تهران تمام کرسی‌ها به اصلاح‌طلب‌ها موسوم به لیست امید رسید. در این مدت اما تاکنون پایتخت دارای چند شهردار و سرپرست برای شهرداری بوده و عملاً امکان برنامه‌ریزی و ترسیم افق‌های آینده وجود نداشته است. امروز هم که دوباره نام ۳۰ نامزد جدید برای تصدی سمت شهرداری تهران از سوی شورای شهر منتشر شد که شگفت‌انگیز آنکه برخی از آنها بازنشسته بوده و یا هم‌اکنون برخوردار از سمت‌هایی در حد معاون رییس‌جمهور هستند!

این اسامی عبارتند از: محسن هاشمی، علی اوسط هاشمی، تقوی نژاد، الهه کولایی، حسینی مکارم، مقدس زاده، علی ربیعی، مناف هاشمی، محسن پورسیدآقایی، معصومه ابتکار، حجت میرزایی، اردکانیان، عباس آخوندی، مصطفی سلیمی، نصرالله جهانگرد، مولاوردی، مصطفی موسوی لاری، ایرج معزی، مصطفی سالاری، جواد امام، حمید امامی، غلامرضا انصاری، کشت پور، شیخ، صادق خرازی، انصاری لاری، پیروز حناچی، واعظ احمدی، خواجه نصیر و علی اصغر احمدی.

مردم تهران خاطره تلخ نخستین دوره شورای شهر را هم به یاد دارند که چگونه کار به قهر و آشتی و عزل چند شهردار و نهایت انحلال شورا و قهر مردم با انتخابات انجامید. در آن سو، اما اصول‌گرایان فقط دو شهردار معرفی کرده‌اند که یکی چون رییس‌جمهور شد، پست شهرداری را ترک کرد و دیگری هم بیش از ۱۲سال مسوولیت شهرداری را برعهده داشت که درحقیقت، یکی از طولانی‌ترین دوره‌های صدارت و مدیریت شهری در ایران محسوب می‌شود.

ما از چنین وضعی به شدت ابراز تاسف و نگرانی کرده و خواهان انتخاب فردی در مقام شهردار تهران هستیم که خود بر طبل تزلزل بیشتر در مدیریت شهری نکوبد. برخی از اسامی اعلام‌شده اصولاً بویی از مدیریت شهری و الزامات مبلمان در شهرهای زیست‌پذیر نبرده و ما نگرانیم تا با انتخاب یک شهردارِ پیروز در چانه‌زنی‌های سیاسی، آنچه که از دست برود، تهران باشد.

این شاید آخرین هشدار به اصلاح‌طلبان باشد؛ لطفاً به جای لحاظ تمایلات جناحی و رفاقت‌بازی؛ مدیری را برای شهرداری تهران انتخاب کنید که به تهران کیفیت، آرامش و امید دهد.