انواع بیماری هایی که باعث ریزش مو میشوند/ دریا مهرپیشه

 

 

ریزش مو که منجر به طاسی یا کچلی خواهد شد یکی از رایج ترین رخدادی است که ممکن است هر زن یا مردی را در هر سنی درگیر کند.میتواند موضعی باشد و برای مدت کوتاهی یا طولانی مدت و به طور کل بدن و قسمت وسیعی را در برگیرد.در بعضی اوقات عامل خاصی مثل بیماری یا استرس و تنش گاهی هم عوامل ارثی باعث ریزش مو خواهند بود.

شاید برای شما هم پیش اومده باشد در واقع بسیاری از افراد دچار از دست دادن ریزش مو شده اند ، اما تنها چند تا از آنها این عارضه در دوران کودکی را تجربه می کنند. این اتفاق در یک وضعیت نادر و ارثی به نام hypotrichosis simplex رخ می دهد. در حال حاضر ، محققان قادر به شناسایی ژن مسئول این نوع از ریزش مو هستند.افراد مبتلا به hypotrichosis simplex دارای مقدار طبیعی مو پس از تولد هستند، اما در دوران کودکی شروع به از دست دادن آن می کنند. این از دست دادن با سن پیشرفت می کند.گرچه محققان می دانند که این یک بیماری ارثی است، تا کنون، آنها تنها تعداد کمی از عوامل ژنتیکی را شناسایی کرده اند.یکی از این عوامل جهش در ژن APCDD1 است که با یک مسیر سیگنالینگ، بر عملکرد سلول و بازسازی تأثیر می گذارد دانشمندان اطلاعات ژنتیکی افراد سه خانواده را که به هیچ وجه باهم مرتبط نبودند، تجزیه و تحلیل کردند. در مجموع، هشت فرد که نشانه های ریزش مو را داشتند را تحت نظر قرار دادند.

بیماری Alopecia totalis که باعث از دست رفتن کامل مو از پوست سر و ممکن است به علت مشکل سیستم ایمنی بدن باشد. افراد مبتلا به آلوپسیا کلسترول پوست سرشان را از دست می دهند. این یک بیماری اتوایمنی نادر است که در آن ژنتیک نقش مهمی دارد.الوپسی بیماری غیر قابل پیش بینی است که درمان ندارد، هر چند گاهی اوقات می تواند خود به خود درمان شود.اگرچه علت ناشناخته است، تصور می شود که AT به عنوان یک بیماری اتوایمنی باشد – به این معنی که از یک سیستم ایمنی معیوب ناشی می شود. محققان معتقدند که سیستم ایمنی به اشتباه فولیکولهای مو را به عنوان تهدید و به آنها حمله می کند.

در گذشته، این وضعیت با استرس مرتبط است، اما شواهد کمی برای عامل وجود دارد.حدود ۲۰ درصد افراد مبتلا به AT دارای یک عضو خانواده هستند که آلوپسی دارند. این نشان می دهد که عوامل ژنتیکی در رشد بیماری ممکن است وجود داشته باشد.

دانشمندان معتقدند که داشتن ژن های خاص باعث ایجاد حساسیت بیشتر به افراد در معرض آلوپسی می شود، به این معنی که اگر آنها با سایر عوامل مانند آلرژی، ویروس ها و سموم روبرو شوند، احتمال بیشتری دارند.

AT ممکن است در هر سنی رخ دهد، اما بیشتر احتمال دارد که نوجوانان و جوانان بین ۱۵ تا ۲۹ ساله را تحت تاثیر قرار دهد. در افراد مبتلا به دیگر بیماری های خودایمنی، مانند تریروئیدی بیش از حد فعال یا دیابت، شایع تر است. مردان و زنان به میزان برابر تحت تاثیر قرار می گیرند.

درمان های در دسترس برای فرم های شدید بیماری، مانند AT، معمولا موثر نیستند.کورتیکواستروئیدها، به صورت تزریق یا قرص، یک درمان معمول هستند، هرچند که اغلب در AT تاثیری ندارند. اگر آنها تاثیرگذار باشند ، نمی توانند درازمدت مورد استفاده قرار گیرند، چرا که آنها عوارض بالقوه خطرناکی دارند.

گاهی اوقات، پزشکان توصیه می کنند که “درمان استروئید پالس” کوتاه مدت انجام شود. این شامل یک درمان به نام دیفنسیپرن (DPCP) است که به نظر می رسد برای بعضی از افراد مبتلا به AT مفید باشد. این درمان موضعی است، به این معنی که آن را بر روی پوست سر بمالید و هر هفته در بیمارستان یا کلینیک استفاده می شود. این یک ماده شیمیایی است که باعث واکنش آلرژیک میشود که به نوبه خود باعث رشد مو می شود.

گروهی از داروها ی بیولوژیکی در حال حاضر برای AT آزمایش می شوند. این داروها دارای پروتئین خاصی هستند و برای کاهش سیستم ایمنی طراحی شده اند.امید این است که این داروها که به طور موفقیت آمیز برای درمان سایر بیماری های خودایمنی مورد استفاده قرار بگیرند.

از طرفی مطالعات جدید انجام شده سلول های بنیادی موش ها این نوید را خواهد داد که درمانی جدید برای ریزش مو روانه بازار خواهد شد.سلول های بنیادی کاربردهای گسترده ای برای درمان بیماری دارد.سلول های بنیادی مشتق شده از فولیکول مو توانایی تمایز به انواع سلول های بدن را دارا هستند.سلول های بنیادی فولیکول مو به عنوان منبع ارزشمند سلول های بنیادی اتولوگ برای درمان بیماری مورد مطالعه قرار می گیرد.با حفظ چربی سر و تحریک سلول های بنیادی مو میتوان رویش مجدد مو را داشته باشیم.