فلسفه و حکمت در دام کسانی که بدون شایستگی علمی از موقعیت خود سوء استفاده می کنند

 

سهراب سهیلی 

 

عبدالحسین خسروپناه رئیس پژوهشکده حکمت و فلسفه ایران

که با رانت و رابطه و به دور از هر شایستگی علمی

به ریاست پژوهشکده حکمت و فلسفه منصوب شد،

گذشته از فلسفه ورزی های عمیق خود در این پژوهشکده،

امام جمعه موقت دزفول هم هستند.

ایشان از آنجا که با اهالی قم رابطه حسنه دارند،

سفارش انتقال بی دردسر همشیره خود به شهر قم را به مقامات قمی کرده اند.

جالب است که ایشان در پژوهشکده اخلاق هم تدریس می کند؛

او از باید و نباید های اخلاقی به شاگردان خود می گوید.

یحتمل ” استفاده از موقعیت خود برای احراز پست و مقام”

از جمله باید های اخلاقی این حجت الاسلام است.

بهتر است بدانیم که خسرو پناه پس از آمدن خود به پژوهشکده حکمت و فلسفه ایران

با دشمنان فکری و ایدئوژیک خود تسویه حساب کرد.

اول از همه با لابی های حکومتی خود،

غلامرضا اعوانی رئیس پیشین این پژوهشکده را کنار زد

و ثانیا با اساتید آن هم تسویه حساب کرد.

مثلا سروش دباغ پسر دکتر عبدالکریم سروش را اخراج کرد.

از نوشته های ایدئولوژیک و بی محتوای ایشان که نگوئیم بهتر است.

روزگاری دکتر سید حسین نصر در این موسسه فلسفه ورزی می کرد،

اکنون روزگار فلسفه چقدر سیاه شده است که امثال خسروپناه آن را به دست گرفته اند

و به نام فلسفه هر کاری که دوست داشته باشند می کنند.

بودجه حداقل دومیلیاردی این موسسه

به جای آنکه صرف دانش و تربیت شود،

به دست این آقا صرف کارهای بیهوده می شود.

با بودجه دولت، کتاب های بی محتوا و با تیراژ بالا چاپ می کنند

تا به زور، زر و تزویر هم که شده،

نام و اعتباری به هم زنند.

عیار دانش در این مملکت با همین آقا

به بهترین نحو ممکن سنجیده می شود.

 

نگام ، ناگفته های ایران ما