مردم تحمّل می‌کنند؛ ولی برنامه شما چیست؟ / یادداشت

✍️ مهراب صادق نیا

امروز به چند نفر از دوستانم که می‌دانستم دست‌شان باز است و اهل کار خیر هستند، پیام دادم و تقاضا کردم که اگر می‌توانند به یک مادر نیازمند و درگیر شیمی‌درمانی، کمک کنند. همه‌ی آن‌ها گفتند که این روزها افراد نیازمند زیادی به آن‌ها مراجعه می‌کنند و درخواست کمک دارند؛ به همین دلیل دست‌شان خالی است و نمی‌توانند کمک چندانی بکنند.


وضع اقتصادی و معیشتی مردم جوری شده است که کم کم امکان دست‌گیری از هم‌دیگر را ندارند. طبیعی است که وقتی یک ساختار معیوب است و هر روز به خیل نیازمندان افزوده می‌شود، بالاخره کمک‌های مردم هم ته می‌کشد.

این روزها همه از درد مشکلات اقتصادی و بی‌پولی ناله می‌کنند؛ از امامان جمعه بگیرید تا هنرمندان و ورزش‌کاران. همه از دولت و مسئولان تقاضای حلّ مشکل را دارند؛ امّا پاسخ یک کلمه است: “تحمّل کنید؛ اوضاع درست می‌شود.”

واقعیّت، آن است که مردم نیز چاره‌ای جز تحمّل ندارند و با هر مکافاتی است دارند روزگار خود را سر می‌کنند؛ ولی دوست دارند بدانند پشتِ این همه توصیه‌ی به مقاومت و تحمّل چه برنامه و چشم‌اندازی وجود دارد.

اگر مسئولان محترم بفرمایند، بجز انتظار برای روی‌کار آمدن جو بایدن برنامه‌شان چیست، تحمّل‌پذیری مردم بالاتر خواهد رفت.

این که ملّتی زیر بار فقر و بدبختی دست و پا بزند و مسئولان به‌جای ارائه‌ی برنامه‌های خود، مدام آن‌ها را به تحمل، مقاومت، و هم‌یاری دعوت می‌کنند و از شنبه و یک‌شنبه سخن می‌گویند، از درد فقر بزرگ‌تر و بدتر است.

آقای روحانی، این مردم شریف‌اند، نجیب‌اند، زود راضی می‌شوند و سر به‌راه؛ اگر به آن‌ها بگوئید دارید چه‌کار می‌کنید و برنامه‌ی شما برای حل مشکل معیشت آن‌ها چیست جای دوری نمی‌رود.

به این مردم بگوئید اساساً کاری از شما و دولت‌تان بر می‌آید یا خیر، بگوئید این مردم چرا وضع‌شان این شده است. آن‌ها حق دارند، بدانند تا کِی و برای چه باید این وضع را تحمل کنند و چه چشم‌اندازی می‌توانند برای فردای خود داشته باشند.

✍️ دیدگاه شما 🙏